திராவிட மொழிக் குடும்பமும் தமிழ்த் தேசிய வரலாற்று அறிவியலும் — சித்தாந்த வறட்சிக்கான தத்துவப் பதில்

('எழுகதிர்' இதழுக்காக, கிருஸ்ணா அம்பலவாணர்)

வரலாற்று ஆய்வு என்பது வெறும் உணர்ச்சிகளின் வெளிப்பாடோ அல்லது சான்றுகளைத் தங்களுக்குத் தேவையானவாறு துண்டு துண்டாகப் பிரித்து அணுகும் உத்தியோ அல்ல; மாறாக அது மொழியியல், தொல்லியல், மானுடவியல் மற்றும் சமூகவியல் ஆகிய அனைத்துத் துறைகளையும் ஒன்றிணைத்து அணுகும் ஒரு முழுமையான அறிவியல் முறையாகும். சமகாலத்தில் தமிழ்ச் சூழலில் தோன்றிவரும் போலி வரலாற்றுப் போக்குகள், "மொழியியல் வகைப்பாடு வேறு, மக்களின் வரலாறு வேறு" என்ற ஒரு ஆபத்தான தர்க்கப் பிழையை முன்னிறுத்தி, தமிழரின் வரலாற்றை அதன் திராவிடப் புவிசார் மற்றும் civilizational தளத்திலிருந்து துண்டிக்க முயல்கின்றன. ஒரு மொழியின் கட்டமைப்பும் அதன் வேர்ச்சொல் பரவலும் என்பது ஏதோ தன்னிச்சையாக காற்றில் உருவாவதல்ல; அது அந்த மொழியைப் பேசிய மக்களின் உற்பத்தி முறை, புலம்பெயர்வு, மற்றும் அவர்களின் உறைவிடத் தொன்மையோடு நேரடியாகப் பிணைக்கப்பட்டது என்பதை மார்க்சிய வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதம் நமக்குக் கற்பிக்கிறது. மொழியியல் வகைப்பாட்டை மக்களின் வரலாற்றின் மீது திணிக்கக் கூடாது என்று வாதிடுபவர்கள், மொழியே ஒரு சமூகத்தின் வரலாற்று இயக்கத்தின் முதன்மைப் பொருள்வயச் சான்று (Material Evidence) என்பதைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறிய சித்தாந்த வறட்சி கொண்டவர்களாவர்.

இந்தச் சூழலில், தனிநாயகம் அடிகளார், பேராசிரியர் க. கைலாசபதி, பேராசிரியர் கா. சிவத்தம்பி, மற்றும் பேராசிரியர் கார்த்திகேசு இந்திரபாலா போன்ற எமது அறிவுலகப் பேராசான்களின் பெயர்களைக் குறிப்பிடுவதை வெறும் "மேற்கோள் அரசியல்" என்றும் "பெயர்களைச் சான்றுகளாக மாற்றுவது" என்றும் சிறுமைப்படுத்த முற்படுவது அப்பட்டமான கல்விசார் அராஜகமும், வரலாற்று அறியாமையுமன்றி வேறொன்றுமில்லை. இந்த உலகளாவிய பேரறிஞர்கள் தங்களின் சுயவிருப்பத்தின் அடிப்படையிலோ அல்லது உணர்ச்சி வேகத்திலோ தன்னிச்சையான "கருத்துக்களை" வாரி இறைத்தவர்கள் அல்ல; மாறாக, உலகளாவிய ஆய்வு நெறிமுறைகளின்படி (Research Methodology) சங்க இலக்கிய வேர்ச்சொற்கள், கல்வெட்டியல் சான்றுகள், மற்றும் பொருள்வய உற்பத்தி உறவுகள் ஆகியவற்றை உலகப் பல்கலைக்கழகங்கள் அங்கீகரிக்கும் வண்ணம் அறிவியல் பூர்வமாக நிறுவிய எமது தத்துவார்த்தத் தூண்கள் ஆவர். ஒரு தத்துவத்தையோ அல்லது அறிவியல் உண்மையையோ முன்வைக்கும்போது, அதனை முறைப்படி ஆய்வு செய்து உலக அரங்கில் நிலைநிறுத்திய முதன்மை அறிஞர்களைக் கல்விசார் நெறிமுறைகளின்படி மேற்கோள் காட்டுவதுதான் அறிவு நேர்மையே தவிர, அதை வெறும் "பெயர்கள்" என்று சுருக்குவது ஆய்வுலகையே அவமதிப்பதாகும். இலக்கியங்கள், கல்வெட்டுகள், மற்றும் தொல்லியல் சான்றுகள் ஆகிய தமிழரின் சொந்தச் சான்றுகளுக்கு முதன்மை வேண்டும் என்ற முழக்கத்தை நாம் முழுமையாக ஏற்கும் போதே, அந்தச் சான்றுகள் அனைத்தும் திராவிட மொழிக் குடும்பத்தின் மற்றும் பண்பாட்டின் ஆதிப் பொதுமைத் தன்மையையே பறைசாற்றுகின்றன என்பதை கீழடி முதல் சிந்துவெளி வரையிலான அகழாய்வுகளும், தற்கால மரபணுவியல் (Archaeogenetics) தரவுகளும் அசைக்க முடியாதபடி மெய்ப்பித்துள்ளன. “கருத்துக்கு எதிராகக் கருத்து வேண்டாம், சான்றுக்கு எதிராகச் சான்று வேண்டும்” என்று பேசும் தரப்பினர், திராவிட மொழிக் குடும்ப வகைப்பாட்டிற்கு எதிராக உலகளவில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட எந்தவொரு மாற்றான மொழியியல் அல்லது மானுடவியல் சான்றையும் முன்வைக்காமல், வெறும் சொற்பொழிவுத் தர்க்கங்களை மட்டுமே நம்பியிருப்பது அவர்களின் வாதத்தின் பலவீனத்தைக் காட்டுகிறது.

தனிநாயகம் அடிகளார், பேராசிரியர் க. கைலாசபதி, பேராசிரியர் கா. சிவத்தம்பி போன்ற எமது பேரறிஞர்களின் உன்னதமான உழைப்பையும் உலகளாவிய தரவுகளையும் வெறும் "பெயர்களாக" மாற்றித் தரம் தாழ்த்த முற்படுவது அவர்களின் ஆழமான கல்விசார் பங்களிப்பை (Academic Rigour) நிராகரிக்கும் பெரும் அறியாமையாகும். இவர்கள் வெறும் "பெயர்கள்" அல்ல; தமிழ் மொழியியலையும் வரலாற்று ஆய்வுகளையும் உலகத் தரத்திற்கு உயர்த்திய எமது தத்துவார்த்தத் தூண்கள். தனிநாயகம் அடிகளாரோ, கைலாசபதியோ, சிவத்தம்பியோ தங்களின் சுய விருப்பத்தின் அடிப்படையில் வெறும் "கருத்துக்களை" மட்டும் கூறவில்லை; அவர்கள் கல்வெட்டுகள், இலக்கிய ஒப்பீடுகள் மற்றும் வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத் தரவுகளின் அடிப்படையிலேயே உண்மைகளை நிறுவினர். ஒரு அறிவியல் அல்லது வரலாற்று உண்மையை முன்வைக்கும்போது, அதனை முறைப்படி ஆய்வு செய்து நிறுவிய முதன்மை அறிஞர்களை மேற்கோள் காட்டுவதுதான் உலகளாவிய ஆய்வு நெறிமுறை (Standard Research Methodology). அதை "வெறும் பெயரைப் பயன்படுத்துவது" என்று சுருக்குவது ஆய்வுலகையே அவமதிப்பதாகும். நாம் இவர்களின் பெயர்களை ஏதோ குருட்டுப் பக்தி காரணமாகப் பயன்படுத்தவில்லை; உலகப் பல்கலைக்கழகங்களால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட இவர்களின் ஆய்வு முடிவுகளையும், சான்றுகளையும் மட்டுமே முன்வைக்கிறோம்.

எனவே, எமது முன்னோடி அறிஞர்களின் உன்னதமான உழைப்பைச் சிறுமைப்படுத்தும் இத்தகைய சித்தாந்தப் போலித்தனங்களை முற்போக்குத் தமிழ்த் தேசிய அறிவுப்புலம் முற்றாக நிராகரிக்க வேண்டும். உள்முகச் சாதியப் படிநிலைக் காழ்ப்புணர்வுகளாலும் குறுகிய அரசியல் நோக்கங்களாலும் வரலாற்றைத் திரிக்கும் இத்தகைய அறியாமைகளைத் தகர்த்து, மொழியியல் மற்றும் தொல்லியல் சான்றுகளின் வழிநின்று தமிழினத்தின் உலகளாவிய வரலாற்றுப் பிரக்ஞையைக் கட்டியெழுப்புவதே 'எழுகதிர்' இதழின் சமரசமற்ற தத்துவார்த்தக் கடமையாகும்.

— கிருஸ்ணா அம்பலவாணர் —
தாய்நாடு | ஈழத்தமிழன் | திராவிடத் தமிழ்த் தேசியச் சிந்தனையாளன்