இரத்தம் தோய்ந்த சிறை வன்முறைகள்
நீர்கொழும்பு சிறைச்சாலையில் கடந்த ஞாயிறு மற்றும் திங்கட்கிழமைகளில் இடம்பெற்ற கொடூரமான வன்முறைகளில் ஏற்பட்ட உயிரிழப்புகள் சாதாரணமானவை அல்ல. போதைப்பொருள் கடத்தல்கள் மோசமாக இடம்பெறுகின்ற பிரேசில், கொலம்பியா, மெக்சிகோ, பெரு, ஈக்வடோர் போன்ற தென்அமெரிக்க நாடுகளில், சிறைச்சாலை கலவரங்கள் வழக்கமானவை. அங்கு சில சம்பவங்களில் நூற்றுக்கணக்கானோர் கூட கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள். அதுபோல, தெற்காசியாவில் இலங்கையும் அத்தகைய ஒரு இடத்தை பிடித்திருக்கிறது. காலத்திற்கு காலம் சிறைச்சாலைகளில் இடம்பெற்றிருக்கின்ற வன்முறைகள், கலவரங்கள், கொடூரமான படுகொலைகள் என்பன இலங்கைக்கு இப்படி ஒரு தனிப் பெருமையை பெற்றுக் கொடுத்திருக்கிறது.
நீர்கொழும்பு (நீர்கொழும்பு) சிறைச்சாலை — 2025 ஞாயிறு மற்றும் திங்கட்கிழமை வன்முறைகளில் 28 பேர் உயிரிழந்தனர், நூற்றுக்கும் மேற்பட்டோர் காயமடைந்தனர். (படம்: Informed Sri Lanka)
1983 ஆம் ஆண்டு முதலாவது சிறைச்சாலைப் படுகொலைகள் இலங்கையில் அரங்கேற்றப்பட்டது. திருநெல்வேலியில் 13 இராணுவத்தினர் விடுதலைப் புலிகளின் தாக்குதலில் கொல்லப்பட்டதை அடுத்து, ஜூலை 25 மற்றும் 27ஆம் திகதிகளில் வெலிக்கடை சிறைச்சாலையில் தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்த தமிழ் அரசியல் கைதிகளை குறி வைத்து படுகொலைகள் நிகழ்த்தப்பட்டன. தமிழ் அரசியல் கைதிகளை படுகொலை செய்யும் நோக்கில் திட்டமிட்டு முன்னெடுக்கப்பட்ட ஒரு இனப்படுகொலை அது. சக சிங்கள அரசியல் கைதிகளே இந்த படுகொலைகளில் ஈடுபட்டதாக, அரசாங்கம் கூறினாலும் அதற்குப் பின்னால் அரசாங்கத்தின் மற்றும் சிறைச்சாலை நிர்வாகத்தின் ஆழமான ஒத்துழைப்பும் தூண்டுதலும் இருந்தது என்பது வெளிப்படையான உண்மை. அடுத்தடுத்து, இரண்டு நாட்கள் நிகழ்த்தப்பட்ட அந்த படுகொலையில், 53 தமிழ் அரசியல் கைதிகள் கொல்லப்பட்டார்கள். இந்தப் படுகொலை, திருநெல்வேலி தாக்குதல், ஜூலை இனக்கலவரம் ஆகியவற்றுடன் சேர்த்து, இலங்கைத் தீவை மூன்று தசாப்த கால பெரும் போருக்குள் சிக்க வைப்பதற்கான காரணிகளில் ஒன்றாக அமைந்தது.
அதற்குப் பின்னர், சந்திரிகா குமாரதுங்கவின் ஆட்சிக்காலத்தில் 1997 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 12ஆம் திகதி களுத்துறை சிறைச்சாலையில் இன்னொரு படுகொலை அரங்கேறியது. பயங்கரவாத தடைச் சட்டத்தின் கீழ் தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்த தமிழ் அரசியல் கைதிகளை இலக்கு வைத்து, சுமார் 200 சிங்களக் கைதிகள் வாள்கள், கோடரிகள், இரும்புச் சட்டங்கள், பொல்லுகளுடன் தாக்குதல் நடத்தினார்கள். அந்த தாக்குதலில் மூன்று தமிழ் அரசியல் கைதிகள் படுகொலை செய்யப்பட்டதுடன் 17 பேர் படுகாயம் அடைந்தார்கள். சந்திரிகா குமாரதுங்க அரசாங்கம் ஆட்சியில் இருந்தபோது, 2000 ஆம் ஆண்டு ஒக்டோபர் 25ஆம் திகதி பண்டாரவெலவில் உள்ள பிந்துணுவெவ புனர்வாழ்வு முகாமில் தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்த தமிழ் அரசியல் கைதிகள் மீது, சிங்கள கிராமவாசிகள் தாக்குதல் நடத்தியதில் 27 தமிழ் இளைஞர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டார்கள். மேலும் 14 பேர் படுகாயம் அடைந்தனர். இந்த சம்பவம் தொடர்பாக இரண்டு பொலிஸ் அதிகாரிகளும் மூன்று சிங்கள கிராமவாசிகளும் கைது செய்யப்பட்டு, மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்ட போதும், போதுமான ஆதாரங்கள் இல்லை எனக் கூறி, உயர்நீதிமன்றத்தினால் விடுதலை செய்யப்பட்டு விட்டனர்.
அதேவேளை, மகிந்த ராஜபக்ஷ ஆட்சிக்காலத்தில், 2012 ஆம் ஆண்டு ஜூன் 28, 29ஆம் திகதிகளில் வவுனியா சிறைச்சாலையில் ஒரு சம்பவம் இடம்பெற்றது. அங்கிருந்த தமிழ் அரசியல் கைதிகளை பூசா சிறைச்சாலைக்கு மாற்ற முற்பட்டபோது, எதிர்ப்பு தெரிவித்த கைதிகள், சிறைச்சாலை அதிகாரிகளை பணயக் கைதிகளாக பிடித்தனர். இதன் போது அதிரடிப்படையினரும், இராணுவத்தினரும் அவர்கள் மீது தாக்குதல் நடத்தி அவர்களை மீட்டனர். இந்த சம்பவத்தில் இரண்டு தமிழ் அரசியல் கைதிகள் உயிரிழந்தனர். அதேவேளை, 2012 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 9ஆம் திகதி வெலிக்கடை சிறைச்சாலை மீண்டும் ஒரு இரத்தக் களரியை சந்தித்தது. சிறைச்சாலைக்குள் சட்டவிரோத ஆயுதங்கள், போதைப் பொருட்கள் போன்றவற்றை கைப்பற்றுவதற்கான நடவடிக்கையை விசேட அதிரடி படையினர் மேற்கொண்ட போது, சிறை கைதிகள் அவர்களுடன் மோதினார்கள். சிறைச்சாலை ஆயுதக் களஞ்சியத்தை கைப்பற்றி தாக்குதல் நடத்தினார்கள். இந்த கலவரத்தில் 27 சிறைக் கைதிகள் சுட்டுக் கொலை செய்யப்பட்டார்கள். 40 கைதிகள் படுகாயம் அடைந்தனர். சிறைக் கைதிகள் பெயர் கூறி அழைக்கப்பட்டு அருகில் வைத்து சுட்டுக் கொல்லப்பட்டதாக அப்போது குற்றச்சாட்டுகள் முன்வைக்கப்பட்டிருந்தன. கோட்டாபய ராஜபக்ஷ பாதுகாப்புச் செயலாளராக இருந்த காலகட்டத்தில், இந்த படுகொலைகள் இடம்பெற்றிருந்தன.
அதற்குப் பின்னர், கோட்டாபய ராஜபக்ஷவின் ஆட்சிக்காலத்தில், 2020 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 29 மற்றும் 30ஆம் திகதிகளில் மகர சிறைச்சாலையில் மற்றொரு பெரும் கலவரம் ஏற்பட்டது. கோவிட் தொற்று பரவியிருந்த அந்த காலகட்டத்தில், தொற்றாளர் ஒருவரை சிறைக்குள் அடைத்தது தொடர்பாக கைதிகள் மத்தியில் ஏற்பட்ட பதற்றத்தை அடுத்து நிகழ்ந்த அந்த வன்முறையில் 11 சிறைக் கைதிகள் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார்கள். மேலும் 100 பேர் காயமடைந்தார்கள். இதற்குப் பின்னர், இப்போது, நீர்கொழும்பு சிறைச்சாலையில் இடம்பெற்ற வன்முறைகளில் 8 சிறைச்சாலை அதிகாரிகளும், 20 கைதிகளுமாக 28 பேர் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள். நூற்றுக்கும் அதிகமானோர் காயம் அடைந்திருக்கிறார்கள்.
வெலிக்கடை சிறைச்சாலை, கொழும்பு — 1983 முதல் 2012 வரை பல கொடூரமான படுகொலைகள் இங்கு அரங்கேறியுள்ளன.
இந்த சிறைச்சாலை படுகொலைகள் அனைத்தும், இலங்கை சிறைக் கைதிகளுக்கு பாதுகாப்பான இடம் அல்ல என்பதை எடுத்துக்காட்டுவனாக உள்ளன. ஒரு காலகட்டத்தில் தமிழ் அரசியல் கைதிகள் சிறைச்சாலைக்குள் அல்லது தடுப்பு காவலின் போது திட்டமிட்டு நிகழ்த்தப்பட்ட வன்முறைகளில் படுகொலை செய்யப்பட்டார்கள். இப்போது, சிறைச்சாலைக்குள் கைதிகள் மத்தியில் ஏற்பட்ட வன்முறைகளிலும், சிறை கைதிகளுக்கும் சிறைகாவலர்களுக்கும் இடையில் ஏற்பட்ட மோதல்களிலும் பெருமளவானோர் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள். இது சிறைச்சாலைகள், கைதிகளுக்கு பாதுகாப்பான இடம் அல்ல என்பதை எடுத்துக் காட்டுகிறது. ஒரு காலகட்டத்தில் தமிழ் இளைஞர்களுக்கு பாதுகாப்பற்ற இடமாக இருந்த சிறைச்சாலைகள் இப்போது, எவருக்கும் பாதுகாப்பற்ற இடமாக மாறியிருக்கிறது. சிறைச்சாலை அதிகாரிகளுக்கே அந்த நிலை ஏற்பட்டிருக்கிறது.
சிறைச்சாலைகளை, கைதிகளை சீர்திருத்துகின்ற இடமாக உருவாக்குவதற்குப் பதிலாக, குற்றவாளிகளை உருவாக்குகின்ற இடமாக, குற்றங்களை நிகழ்த்துகின்ற இடமாக மாற்றியதில், காலம் காலமாக ஆட்சியில் இருந்த அரசாங்கங்கள் பங்களித்திருக்கின்றன. ஜே.ஆர்.ஜயவர்த்தன அரசாங்கம், தமிழின படுகொலையை நிகழ்த்துமிடமாக, வெலிக்கடை சிறைச்சாலையை பயன்படுத்தியது. களுத்துறை சிறைச்சாலையிலும், பிந்துணுவெவ தடுப்பு முகாமிலும் தமிழர் இளைஞர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்ட போது, சந்திரிகா அரசாங்கம் உரிய நடவடிக்கைகளை எடுத்திருக்கவில்லை. மஹிந்த ராஜபக்ஷ அரசாங்கம் வெலிக்கடை சிறைச்சாலையில் வன்முறைகள் ஏற்பட்ட போது, கைதிகளை திட்டமிட்டு படுகொலை செய்ததாக குற்றச்சாட்டுகள் கூறப்பட்டன. கோட்டாபய ராஜபக்ஷவின் ஆட்சியில் மஹர சிறைச்சாலையிலும் அதே நிலை தான் ஏற்பட்டது. இவ்வாறாக காலத்துக்கு காலம் ஆட்சியில் இருந்த அரசாங்கங்கள் ஏதோ ஒரு வகையில் சிறைச்சாலைக்குள் இடம்பெற்ற வன்முறைகளுக்கு துணை போயிருக்கின்றன அல்லது பாராமுகமாக இருந்திருக்கின்றன. இது சிறைச்சாலைகளை இன்னமும் நரகமாக மாற்றியிருக்கிறது.
சிறைச்சாலைகளின் இடவசதிகளை மீறி அதிகளவானோர் அடைக்கப்பட்டது, வன்முறைகளுக்கான மற்றொரு மூல காரணமாக சொல்லப்படுகிறது. நெரிசலும் வசதியீனங்களும் கைதிகளுக்குள் முரண்பாடுகளையும் மோதல்களையும் தோற்றுவித்திருக்கிறது. இது இயல்பாக நிகழக்கூடிய இத்தகைய சம்பவங்கள் தான், இவை பெரும் கலவரமாக வெடிப்பதற்கு காரணமாக இருந்திருக்கின்றன.
ஆட்சியாளர்கள் மாறுகின்ற போதும் சிறைச்சாலைகளின் பாதுகாப்பு நிலைமைகளில் எந்த மாற்றங்களும் ஏற்படுவதில்லை என்பதையே இது காட்டுகிறது. பல நாடுகளில் சிறைச்சாலை என்று கூறி அழைப்பதில்லை. அதனை சீர்திருத்த மையம் என்றே கூறுகிறார்கள். ஆனால் இலங்கையில் சிறைச்சாலைகள் வெறும் சிறைக்கூடமாக மாத்திரமல்ல மனிதர்களை படுகொலை செய்யும் போர்க்களமாகவே மாற்றப்பட்டிருக்கிறது. இந்த நிலையை மாற்றுகின்ற திறனுள்ள ஆட்சியாளர்கள் இதுவரையில் அதிகாரத்துக்கு வராதது தான், சிறைக்கலவரங்கள் நடக்கின்ற நாடுகளின் பட்டியலில் இலங்கையும் இடம்பிடிக்கக் காரணம்.
0 Comments