வட்டுக்கோட்டை தீர்மானம் — 50 ஆண்டுகளுக்குப் பின் : ஈழத் தமிழரின் சுயநிர்ணய உரிமை, அதன் சட்ட அடிப்படை மற்றும் எதிர்காலப் பாதை பற்றிய ஓர் நோக்கு
வட்டுக்கோட்டை தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டு இன்றுடன் சரியாக ஐம்பது ஆண்டுகள் ஆகின்றன. 1976 மே 14 அன்று, யாழ்ப்பாணத்தின் வட்டுக்கோட்டை என்னும் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க இடத்தில், தமிழரசுக் கட்சியின் மாநாட்டில் நிறைவேற்றப்பட்ட அந்தத் தீர்மானம், "தமிழ் மக்கள் ஒரு தனித்த தேசம்" என்று அறிவித்து, சுயநிர்ணய உரிமையை வலியுறுத்தியது. அன்று அது வெறும் அரசியல் தீர்மானமாக மட்டும் இல்லாமல், ஈழத் தமிழர்களின் அரசியல் வரலாற்றில் ஒரு திருப்புமுனையாகவும், எதிர்காலப் போராட்டத்தின் அடிப்படை ஆவணமாகவும் அமைந்தது.
வட்டுக்கோட்டை தீர்மானம் இன்று ஐம்பது ஆண்டுகளைக் கடந்துவிட்டது. இப்போது உலக அரசியலும் பூகோள, பிராந்திய கொள்கைகளும் பல மாற்றங்களைக் கண்டுவிட்டன. சர்வதேச சட்டம் பல புதிய வடிவங்களைப் பெற்றிருக்கிறது. இலங்கை அரசியல் பல முகங்களை மாற்றியிருக்கிறது. தமிழ்நாட்டு அரசியலும் புதிய பாதையில் சென்றுகொண்டிருக்கிறது. ஆனால் ஈழத் தமிழர்களின் அடிப்படை ஆசை — அரசியல் உரிமை, பாதுகாப்பு, கௌரவம், சுயநிர்ணயம் — இன்னும் தீர்க்கப்படாமலேயே கிடக்கிறது. இந்த நீண்ட கால இடைவெளியில், வட்டுக்கோட்டை தீர்மானம் இன்றும் உயிருடன் உள்ளதா, அல்லது ஒரு வரலாற்று ஆவணமாக மட்டும் மாறிவிட்டதா என்பதை நாம் தீவிரமாக ஆராய வேண்டிய நேரம் இது.
வட்டுக்கோட்டை, யாழ்ப்பாணம் — 1976 மே 14 அன்று தமிழரசுக் கட்சியின் மாநாட்டில் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது.
தீர்மானத்தின் சட்ட அடிப்படை
1976-ல் தமிழரசுக் கட்சியின் மாநாட்டில் நிறைவேற்றப்பட்ட இந்தத் தீர்மானம், தமிழ் மக்களின் சுயநிர்ணய உரிமையை சர்வதேச சட்டத்தின் அடிப்படையில் வலியுறுத்திய முதல் முக்கிய அரசியல் ஆவணம். "தமிழ் மக்கள் ஒரு தனித்த தேசம்" என்ற அறிவிப்பு, பின்னர் ஈழ விடுதலைப் போராட்டத்தின் அடிப்படை அரசியல் நிலைப்பாடாக மாறியது. 1977 பொதுத் தேர்தலில் தமிழ் மக்களின் பெரும் ஆதரவைப் பெற்ற இந்தத் தீர்மானம், ஈழத் தமிழர்களின் அரசியல் வரலாற்றில் ஒரு மைல்கல்லாக நின்றது. அது வெறும் உணர்ச்சிவசப்பட்ட அறிவிப்பு அல்ல; அது சட்ட அடிப்படையில், வரலாற்று ரீதியில், அரசியல் ரீதியில் மிக ஆழமான அர்த்தம் கொண்ட ஆவணம்.
சர்வதேச சட்டத்தில் சுயநிர்ணய உரிமை (Right to Self-Determination) என்பது மிக முக்கியமான கொள்கை. இது இரண்டு முக்கிய வகைகளாகப் பிரிக்கப்படுகிறது: உள்ளக சுயநிர்ணய உரிமை (Internal Self-Determination) என்பது ஒரு மக்கள் குழு தங்கள் அரசியல், பொருளாதார, சமூக, கலாசார வாழ்வைத் தாங்களே தீர்மானித்துக்கொள்ளும் உரிமை; வெளிப்புற சுயநிர்ணய உரிமை (External Self-Determination) என்பது ஒரு மக்கள் குழு தனித்து ஒரு சுதந்திர நாடாக உருவாவதற்கான உரிமை. வட்டுக்கோட்டை தீர்மானம் இந்த வெளிப்புற சுயநிர்ணய உரிமையைத் தெளிவாக வலியுறுத்தியது.
இந்த கோட்பாட்டை Antonio Cassese, James Crawford, Hurst Hannum போன்ற சர்வதேச சட்ட அறிஞர்கள் வலுவாக ஆதரித்துள்ளனர். Kosovo வழக்கில் சர்வதேச நீதிமன்றம் இந்தக் கோட்பாட்டை மறைமுகமாக அங்கீகரித்தது. வட்டுக்கோட்டை தீர்மானம் இந்த remedial secession கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் தமிழ் மக்களுக்கு சுயநிர்ணய உரிமை உண்டு என்று அறிவித்தது; இது சட்ட ரீதியாக மிக முக்கியமான, தைரியமான அறிவிப்பு.
உலக எடுத்துக்காட்டுகளும் இலங்கையும்
உலகின் பிற சுயநிர்ணய இயக்கங்களுடன் ஒப்பிடும்போது, ஈழத் தமிழர்களின் போராட்டம் தனித்து நிற்கிறது. Kosovo 2008-ல் சுதந்திரம் பெற்றது. South Sudan 2011-ல் பிரிந்தது. East Timor 2002-ல் சுதந்திரம் அடைந்தது. இந்த எடுத்துக்காட்டுகள் அனைத்தும் remedial secession-ன் வெற்றிகரமான அல்லது பகுதி வெற்றிகரமான வடிவங்கள். ஆனால் இலங்கையில் தமிழர்களின் நிலை இன்னும் remedial secession-க்கு தகுதியானதாகவே கருதப்படுகிறது என்று பல சர்வதேச சட்ட அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர். இருப்பினும், இலங்கையில் உள்ள சட்ட மற்றும் அரசியல் சவால்கள் மிகப் பெரியவை. 6வது திருத்தம் பிரிவினைவாதத்தை தடை செய்கிறது. 13வது திருத்தம் கூட உள்ளக சுயநிர்ணய உரிமையை முழுமையாக வழங்கவில்லை. இந்தியாவின் பாதுகாப்பு கவலைகளும், சர்வதேச சமூகத்தின் இரட்டை அளவுகோலும் ஈழத் தமிழர்களின் போராட்டத்தை சிக்கலாக்குகின்றன.
ஈழத் தமிழர்களின் சுயநிர்ணய உரிமைப் போராட்டம் — வட்டுக்கோட்டை தீர்மானம் முதல் இன்றுவரை 50 ஆண்டுகளாக தொடரும் அரசியல் பயணம்.
எதிர்காலப் பாதை
இந்த சூழமைவில், இனி ஈழத் தமிழர்கள் செல்ல வேண்டிய பாதை என்ன என்பதை நாம் விரிவாக ஆராய வேண்டும். உணர்ச்சி அரசியலிலிருந்து நடைமுறை அரசியலுக்கு மாற வேண்டும். Dravidian சிந்தனையுடன் தமிழ்த் தேசியத்தை இணைக்க வேண்டும். இந்தியாவுடன் வலுவான, நம்பிக்கையான உறவை உருவாக்கி, இந்திய அரசியல் சக்திகளின் ஆதரவோடு ஈழத் தமிழர்களின் உரிமைகளை உறுதிப்படுத்த வேண்டும். இளைஞர்களை அரசியல், சட்டம், தொழில்நுட்பம், பொருளாதாரம் ஆகிய துறைகளில் வலுப்படுத்த வேண்டும். ஈழத் தமிழர்களுக்குள் உள்ள பிளவுகளைத் தாண்டி, பொதுவான இலக்கை நோக்கி அனைவரும் ஒன்றுபட வேண்டும்.
வட்டுக்கோட்டை தீர்மானம் 50 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு கனவை அறிவித்தது. இன்று அந்தக் கனவை நனவாக்கும் பொறுப்பு நம்மிடம் உள்ளது. அழுகுரலும் அவலவாழ்வும் எதுவரை என்ற கேள்வியை முன்வைத்து விவாதங்களை உருவாக்க வேண்டும். நாம் இனி செல்ல வேண்டிய பாதை உணர்ச்சியிலிருந்து அறிவுக்கு, தியாகத்திலிருந்து திட்டமிடலுக்கு, தனிமையிலிருந்து ஒற்றுமைக்கு செல்லும் பாதைதான் எமக்கான முன்வழிகாட்டியாக அமையும். ஈழத் தமிழர்களின் சுயநிர்ணய உரிமை இன்னும் உயிருடன் உள்ளது என்பதை சர்வதேசம் உணருவதற்கு ஏற்றவகையில் எமது அரசியல் செயற்பாடுகள் விரிவாக்கம் பெறவேண்டும். புலம்பெயர்ந்த இளம் சமூகம் ஆரோக்கியமான உரையாடல்கள், சிறப்பான பயிலரங்கங்கள் மூலம் இதை ஓர் அறிவார்ந்த சிந்தனையோடு விவாதித்து, தத்தமது நாடுகளில் உள்ள அரச மற்றும் அரசசார்பற்ற அமைப்புகள் மூலம் ஈழத் தமிழருக்கான சர்வதேச சமூகத்தின் குரலாக ஒலிக்கச் செய்யும் பாரிய முயற்சிகளை மேற்கொள்ள வேண்டும். அதை வெல்லும் பொறுப்பு நம்முடையது. வரலாறு நம்மைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது. எதிர்காலம் நம்மிடம் காத்திருக்கிறது என்பதை நினைநிறுத்தி பயணிப்பதே எம் ஒவ்வொருவரினதும் இன்றைய கடமையாகின்றது.
0 Comments