தமிழ் இளைஞர்களை தட்டியெழுப்பிய முத்துக்குமாரின் தியாகம் - 2026 நினைவுகள்

ஈழம் காக்க ஈகம் செய்த முத்துக்குமாரின் நினைவு நாள் இன்று (ஜனவரி 29, 2026)

“சாம்பல் கனையும், வார்த்தை கனையுமா?” நீங்கா நினைவுகளை சுமந்து வினத்தமுத்துக்குமார் நினைவு சுமந்து....

ஜனவரி 29, 2009... சென்னை கீழ்ப்பாக்கம் மருத்துவமனையில், உடலில் தீக்காயங்களுடன், வாழ்வின் இறுதித் தருணத்தில் இருக்கும் அந்த இளைஞனிடம் காவல்துறை அதிகாரிகள், பெயர், வயது, ஊர், சொந்த ஊர் எல்லாம் கேட்டுவிட்டு கடைசியாக “நீ எந்த சாதி?” என்று கேட்கிறார்கள்... “தமிழ்ச் சாதி” என்கிறான் அவன்.

முத்துக்குமாரின் உருவப்படம் மற்றும் ஈழப் போராட்ட நினைவு

மருத்துவமனை உரையாடல்

இறக்கும் தருணத்திலும் அவனுக்கிருந்த சமூகப்பற்றும் இனப்பற்றும், தமிழ்ச் சமூகத்தைப் பீடித்த பெரும் சநாய்வான சாதி குறித்த கேள்வியை அவன் நகையாடிய விதமும் அங்கிருந்த காவல்துறை அதிகாரிகளை வியப்பில் ஆழ்த்துகிறது. அந்தக் கணத்தில் அவன் உயிருக்குப் போராடிக் கொண்டிருந்தான் என்று சொல்ல முடியாது. அந்த உயிர் அவன் உடம்பில் நீடிக்கப் போராடிக் கொண்டிருந்த தருணம் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

ஆம், அவன் திட்டமிட்டுச் செய்திருந்தான். முழுமையோடு தன்னுயிரைத் தியாகம் செய்யத் தயாராகியிருந்தான் என்பதை மருத்துவர்களுடனான அவன் உரையாடல் மூலமாக நாம் அறியலாம்.

மருத்துவர்கள்: “பொதுவாக தீ வைத்துக் கொள்பவர்களுக்கு இவ்வளவு காயம் ஏற்படாது. எப்படி வைத்துக் கொண்டீர்கள்?”
முத்துக்குமார்: “என்னை யாரும் காப்பாற்றிவிடக் கூடாது என்பதற்காக, பெட்ரோலைக் கேனில் பெரிய அளவில் ஊற்றி, மண்ணெண்ணெயை என் மீது ஊற்றிக் கொண்டேன்.”
மருத்துவர்கள்: “இவ்வளவு புத்திசாலியாய் இருக்கும் நீ, ஏன் தீக்குளித்தாய்?”
முத்துக்குமார்: “என்னைவிட புத்திசாலியான குழந்தைகள், சிறுவர்கள், வாலிபர்கள், பெண்கள் அனைவரும் இலங்கையில் கொல்லப்படுகிறார்கள். போர் முனையில் விக்கித் தவிக்கிறார்கள். அவர்களைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்தித்தான்.”

முத்துக்குமாரின் தியாகம்

இன்றிலிருந்து சரியாக 17 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, இந்தக் கட்டுரையை கை நடுங்கத்துடன் நான் எழுதும் இந்த நேரத்தில், சென்னை நுங்கம்பாக்கத்தில் உள்ள வாச்சாத்தி பவனுக்கு வந்து தான் கையில் கொண்டு வந்த கடிதத்தை எந்தவிதப் பதற்றமும் இல்லாமல், மக்களிடம் விநியோகித்துவிட்டு, ஈழத்தமிழர்களைக் காப்பாற்றக் கோரி முழக்கமிட்டு, தன்னுடல் மீது தீ வைத்துக் கொண்டான் 29 வயதான இளைஞன் ஒருவன். அவன் பெயர் முத்துக்குமார்.

தன் கண் முன்னே தன் இன மக்கள் கொத்துக் கொத்தாகக் கொலை செய்யப்படுவதைப் பொறுக்க முடியாமல், பெண்கள், குழந்தைகள் வதைவதைக்கு ஆளாவதைச் சகிக்க முடியாமல் தன்னையே இழக்கத் துணிந்தான் அந்த இளைஞன். அதுவரை சட்டக்கல்லூரி மாணவர்கள், வழக்கறிஞர்கள், வழக்கமாகப் போராடும் அரசியல் இயக்கங்கள் மட்டுமே ஈழத் தமிழர்களுக்காக நீதி கேட்டு வீதிக்கு வந்திருந்த வேளையில், பள்ளிகளிலிருந்தும் கல்லூரிகளிலிருந்தும் பெருவாரியான மாணவர்களை, இளைஞர்களைப் போராட வீதிக்கு அழைத்து வந்தவன் அவன்தான்.

ஈழத் தமிழர்களுக்கான போராட்டங்கள் மற்றும் முத்துக்குமாரின் தாக்கம்

தமிழக போராட்டங்களின் வரலாறு

தமிழகத்தில் நடந்த முக்கியமான போராட்டங்களாக மூன்றைச் சொல்லலாம். ஒன்று இந்தித் திணிப்பு எதிர்ப்பு – தன் மொழிக்காகப் பல்லாயிரக்கணக்கான மாணவர்கள் ஒன்றுகூடிப் போராடி, உயிரிழந்து, தங்களின் மொழியைக் காத்தது. அதுவரை காங்கிரஸ் வந்த தேசியக் கட்சிகளின் அரசியலுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்து தமிழ் இனம், மொழி, இட ஒதுக்கீடு என்று பேசும் கட்சிகளை ஆட்சியில் அமைத்து அழகு பார்த்தது.

அதற்குப் பிறகு, மாணவர்கள் ஒன்று சேர்ந்து நிகழ்த்திய மாபெரும் போராட்டங்கள் எனக் குறிப்பிட எதுவும் இல்லை. மாணவர்கள் போராட்டத்தின் மூலமாக ஆட்சிக்கு வந்த கட்சிகளும் அதை விரும்பவில்லை. மறுபுறம், உலகமயமாக்கல்! அதனை நேரடியாகச் சார்ந்திருந்தால்தான், வறுமை சூழும் வேளையில் அதனை எதிர்த்துக் கேள்வி கேட்க மனம் வரும்? உலகமயம், தனியார்மயம் அதற்கு விலை இல்லாமல் செய்துவிட்ட பிறகு; அதனை, அரசு வேலைவாய்ப்பைச் சார்ந்திருத்தலை அவமானமாகப் பார்க்கப்பட்ட பிறகு; ஒருவரின் தனம் பொருளாதார ரீதியாக கணக்கிடப்பட்ட காலத்துக்குப் பிறகு; மனிதர்களிடம் விலகிப் பொருள்களை நோக்கி ஓடும் காலம் உருவாகிவிட்ட பிறகு, மக்களுக்கும் போராட்டங்களுக்கும்... குறிப்பாக மாணவர்களுக்கும் போராட்டங்களுக்கும் பெரிய இடைவெளி உண்டாகியது.

அந்த இடைவெளியைத் தன்னுயிரைக் கொண்டு நிரப்பியவன் முத்துக்குமார். அரசியலா? அதுக்கும் எங்களுக்கும் ஆகாது. அரசியல் என்றால் சாக்கடை என்று விலகியிருந்த இலட்சக்கணக்கான இளைஞர்களை அரசியலின் பக்கம் திருப்பியவன் அவன்.

முத்துக்குமாரின் தாக்கம்

அதற்குப் பிறகு, தமிழகத்தின் அனைத்துக் கல்லூரிகளிலும் பரவிச் சென்றது மாணவர் போராட்டம். ஒவ்வொரு கல்லூரியிலும் மாணவர்களிலிருந்து ஓராயிரம் தலைவர்கள் உருவானார்கள். அதுவரை ஈழ மக்களுக்காகப் போராடிய தலைவர்கள் எல்லாம் அவர்களுக்குப் பின்னால் அணிவகுத்தார்கள்.

அன்று முத்துக்குமார் மூட்டிய நெருப்புதான் மொழிப்போராட்டத்துக்குப் பிறகு, 40 ஆண்டுகள் எதையும் கண்டுகொள்ளாமல் உறங்கிக் கொண்டிருந்த தமிழ்நாட்டின் தமிழ் மாணவச் சமூகத்தைத் தட்டியெழுப்பியது. வழக்கறிஞர்களுக்கு; என்னுடனே உடற்கூறாய்வு செய்யும் மருத்துவர்களுக்கு; காவல்துறை நண்பர்களுக்கு; தமிழ்நாட்டில் வாழ்ந்து வரும் வெளிமாநிலங்களைச் சேர்ந்த சகோதரர்களுக்கு; தமிழீழ மக்களுக்கு; உலகத் தமிழ்ச் சமூகத்துக்கு... எல்லாரையும் ஒருங்கிணைக்கும் விதமாக அவன் எழுதிய கடிதம்தான் சாதி, மதம், வர்க்கம் கடந்த அனைவரையும் களத்துக்கு அழைத்து வந்தது.

தமிழகத்தில் முத்துக்குமார் மூட்டிய போராட்ட நெருப்புதான், ஈழத்துக்காக மட்டுமல்லாமல், காவிரிக்காக, முல்லைப் பெரியாருக்காக, கூடங்குளம் அணு மின் நிலையத்துக்கு எதிராக, மீத்தேன், நைட்ரேட் கார்பன் எதிராக இன்னும் இதில் விடுபட்டுப் போன பல நூறு மக்கள் நலன் சார்ந்த போராட்டங்களில் பரவி எரிகிறது.

“உங்கள் மத்தியில் ஒரு தலைவனைக் கண்டுங்கள்” எனும் முத்துக்குமாரின் வாசகங்கள்தான், அன்று கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருந்த பல மாணவர்களை இன்று இனம் அரசியல் தலைவர்களாக உருவாக்கியுள்ளது.

இன்றைய சவால்கள்

“என் உடலை உட்கொண்டு எரித்துவிடாதீர்கள். துருப்புச் சீட்டாக வைத்துக் கொண்டு முடிந்தவரை போராடுங்கள். என் உடலை காவல்துறை அடக்கம் செய்துவிட முயலும். விடாதீர்கள். என் பிணத்தைக் கைப்பற்றி, அதைப் புதைக்காமல் ஒரு துருப்புச் சீட்டாக வைத்திருந்து போராட்டத்தைக் கூர்மைப்படுத்துங்கள்” எனும் முத்துக்குமாரின் கோரிக்கை, அன்றைய நாளின் அரசியல் சூழல்களால் நடைபெறாமல் போயிருந்தாலும், அவன் தியாகம் அன்றிலிருந்து இன்று வரை பல நூறு போராளிகளை உருவாக்கிக் கொண்டே இருக்கிறது. ஏன் ஒட்டு மொத்த இந்தியாவையே திரும்பிப் பார்க்க வைத்த, ஜல்லிக்கட்டு போராட்டம்கூட முத்துக்குமார் மூட்டிய நெருப்பின் தொடர்ச்சிதான்.

இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டங்கள் ஒரு வரலாறு என்றால் முத்துக்குமாரின் மரணமும் ஒரு வரலாறுதான். ஆனால், முத்துக்குமார் அன்று இந்திய அரசிடமும் உலகத் தமிழ்ச் சமூகத்திடமும் முன்வைத்த கேள்விகள் இன்றளவும் அப்படியேதான் இருக்கின்றன.

1. போர் ஓய்ந்து ஆண்டுகள் பல கடந்தும் இன்னும் ஈழ மக்களுக்கான தீர்வோ, கொல்லப்பட்டவர்களுக்கான நீதியோ கிடைக்கவில்லை.
2. காணாமல் போனவர்கள் என்று இதுநாள் வரை சொல்லப்பட்டு வந்தவர்களும் இறந்துவிட்டார்கள் என்கிறார் தற்போதைய இலங்கை அதிபர்.
3. முத்துக்குமார் தன் கடிதத்தில் குறிப்பிட்டதைப் போல, உலகத் தமிழ்ச் சமூகம் இன்னும் தன் மௌனத்தைக் கலைக்காமல் இருக்கிறது.

முத்துக்குமார் தன்னின மக்களுக்காக மட்டுமா உயிர் விட்டான்? நிச்சயமாக இல்லை. அவன் கோரிக்கைகள்: “பத்திரிகையாளர்களின் கொலைகளுக்குக் காரணமான அனைவரும் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்; தமிழ்நாட்டில் தஞ்சம் புகுந்திருக்கும் சிங்கள பத்திரிகையாளர்களுக்கு தகுந்த பாதுகாப்பு வழங்கப்பட வேண்டும்; தமிழ்நாட்டுக்கு அகதியாக வந்த சிங்களத் தம்பதியர் மீதான பாஸ்போர்ட் குற்றச்சாட்டு நீக்கப்பட்டு, அவர்களும் அகதிகளாக அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும்...” என சிங்கள மக்களுக்காகவும் அவன் முன்வைத்த கோரிக்கைகள் சாகும் கடைசி வேளையிலும் அறத்தை வாழ வைத்தன.

முடிவுரை

முத்துக்குமார் தேர்ந்தெடுத்த பாதையை இன்றையோர் தேர்ந்தெடுக்காமல் இருப்பதும், முத்துக்குமார் என்னும் அந்த இளைஞன் எதற்காகத் தன்னுயிரைத் தந்தானோ அதற்காகப் போராடுவதும், குரல் கொடுப்பதுவுமே அவனுக்காக நாம் செலுத்தும் உண்மையான அஞ்சலியாகும்.

ஈழத் தமிழர்கள் நினைவு கட்டுரை | கட்டுரையாளர்: ஆசிரியர் | முத்துக்குமாரின் தியாகம் மற்றும் தமிழக போராட்டங்கள்