‘துரோகி’ என்ற முத்திரையின் அரசியல் வரலாறு

துரோகி என்ற முத்திரையும் தமிழ்தேசிய அரசியலின் நிதானமும்

கட்டுரையாளர் - கிருஸ்ணா அம்பலவாணர்

அரசியல் விமர்சனம் என்பது கொள்கைகளைச் செப்பனிடும் கருவி. ஆனால், தனிநபர் அவமானமாகவும், “நாயே”, “பிச்சை எடுப்பவன்”, “துரோகி” என்ற சொற்களாகவும் மாறும்போது அது விவாதத்தின் முடிவை அல்ல, சிந்தனையின் வறுமையை வெளிப்படுத்துகிறது. ஒரு கட்டுரையை எழுதியதற்கே “இப்போது உபிகள் 200 தருவதில்லையா, அதனால் சீமானிடம் பிச்சை எடுக்கப் போய்விட்டாயா” என்று வரும் கருத்து, தேர்தல் கணக்கை மட்டும் பார்த்து அரசியலை எடைபோடும் தட்டையான பார்வையின் வெளிப்பாடு. இது தனிநபர் தாக்குதல் மட்டுமல்ல; தமிழ்தேசிய அரசியலில் நீண்டகாலமாகச் சுழலும் ஒரு ஆபத்தான மொழியாடலின் தொடர்ச்சியும் ஆகும்.

“துரோகி” என்ற சொல்லும் தமிழ்தேசிய அரசியலும்.

“துரோகி” என்ற சொல்லின் அகராதி அர்த்தம் நம்பிக்கைத்துரோகம் செய்பவன், காட்டிக்கொடுப்பவன் என்பதே. ஆனால் தமிழ்தேசிய அரசியல் வரலாற்றில் இந்தச் சொல் அர்த்தத்தைக் கடந்து, எதிர்க்கருத்தை அடக்கும் ஆயுதமாக மாறியது. 1970-களில் இருந்தே மிதவாதத் தலைவர்கள் முதல் ஆயுத இயக்கங்கள் வரை, மாற்றுக் கருத்துடையோர், விமர்சகர்கள், மற்ற இயக்கங்கள் அனைவரையும் “துரோகி” என்று பெயரிட்டனர். இது பின்னர் நிறுவனமயமாக்கப்பட்ட ஒழிப்பு அரசியலாக வளர்ந்தது. ஜனநாயக மரபில் கருத்தியல் போராட்டத்தை முன்னெடுப்பதற்குப் பதிலாக முத்திரை குத்துவதைத் தேர்ந்தெடுத்தது பெரும் வீழ்ச்சியாகும். இன்றும் இந்தச் சொல் எளிதாகப் பயன்படுத்தப்படுவது, அதன் வரலாற்று எச்சரிக்கையை மறந்துவிட்டதன் அடையாளம்.

அரசியலில் உண்மையான துரோகம் என்பது என்ன? அது ஒருவர் ஒரு கட்சியிலிருந்து மற்றொரு கட்சிக்கு மாறுவதல்ல. அது கொள்கையை விட்டுவிட்டு, தமிழ் மண்ணின் நீண்டகால நலனைத் தனிப்பட்ட அதிகாரம், பணபலம் அல்லது கூட்டணி நலனுக்காகக் காட்டிக்கொடுப்பதே. மொழி உரிமைகளை நீர்த்துப்போகச் செய்தல், நில-நீர்-சுற்றுச்சூழல் சுரண்டலுக்கு அனுமதி அளித்தல், தமிழ் அடையாளத்தைப் பெரும் கட்சிகளின் கூட்டணிக்குள் கரைத்துவிடுதல், தேர்தல் வெற்றிக்கு மட்டும் அரசியலைச் சுருக்குதல் – இவையே கொள்கை ரீதியான துரோகங்கள். சிறு தொகைக்காகக் கூட்டம் சேர்க்கும் வாய்ப்புவாதமும், நிலைப்பாட்டைக் காலத்திற்கு ஏற்ப மாற்றும் தன்மையும் இதே வகையில் அடங்கும்.

மாறாக, எந்தவொரு பெரிய திராவிட அல்லது தேசியக் கட்சிகளுடனும் கூட்டணி வைக்காமல், பாலின சமத்துவத்துடன் தனித்து நின்று, தமிழ் உரிமை, சுற்றுச்சூழல் அரசியல், வளச் சுரண்டல் ஆகியவற்றைச் சமரசமின்றிப் பேசுவது துரோகம் அல்ல. அது நிலைப்பாடு. தேர்தல் தோல்விகளைக் கண்டு ஏளனம் செய்வோர் உணராத உண்மை என்னவென்றால், தேர்தல் வெற்றி தற்காலிகமானது; கொள்கை ரீதியான இலட்சியப் பயணம் நிரந்தரமானது. அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவது மட்டுமே அரசியலின் நோக்கம் என்று சுருங்கிவிட்ட சூழலில், மண்ணின் இறையாண்மை மற்றும் தமிழ் அடையாளத்தை அதிகார மையங்களின் முன் சமரசமின்றிப் பேசுவது தத்துவார்த்தக் கடமையாகும். அதைத் தனிநபர் ரீதியாக அவமானப்படுத்துவது, அதன் பின்னால் அணிதிரளும் எளிய இளைஞர்களின் தார்மீகக் கோபத்தையும், அதன் சமூக வேர்களையும் புரிந்துகொள்ளாத தட்டையான அணுகுமுறை.

ஒருவர் முன்பு வேறு நிலைப்பாட்டில் இருந்து, இப்போது தமிழ்தேசியக் குரலை ஆதரிப்பது “பிச்சை” அல்ல. அது கொள்கைத் தெளிவு. மாறாக, தேர்தல் கணக்கை மட்டும் பார்த்து, கொள்கை விவாதத்தைத் தவிர்த்து, “உபி” என்ற சொல்லை வைத்து எல்லாரையும் வாய்ப்புவாதிகளாகச் சித்தரிப்பது அறிவுசார் வறுமை. அரசியல் களத்தில் விமர்சனங்கள் கொள்கைகளைச் செப்பனிட வேண்டும். அவை தனிநபர் தாக்குதலாக மாறும்போது, அது விவாதத்தை முன்னெடுப்பதற்குப் பதிலாக, அதைத் தடுக்கும் முயற்சியாகவே ஆகிறது.

தமிழ்தேசிய அரசியல் இன்று தேர்தல் தோல்விகளைக் கடந்து, தத்துவார்த்தத் தெளிவையும், நீண்டகாலப் பயணத்தையும் முன்னிறுத்த வேண்டிய கட்டத்தில் உள்ளது. “துரோகி” என்ற முத்திரையை எதிர்க்கருத்துக்களுக்கு எதிராகப் பயன்படுத்துவதை விட, உண்மையான கொள்கை சமரசங்களைச் சுட்டிக்காட்டுவதே பொறுப்பான அணுகுமுறை. அறிவுபூர்வமான விவாதமே அரசியலை முன்னெடுக்கும். தனிநபர் அவமானங்களும், வரலாற்று நச்சுச் சொற்களும் அல்ல.

“துரோகி” என்ற சொல் சமஸ்கிருத மூலமான “த்ரோஹின்” (drohin) என்பதிலிருந்து வந்தது. தமிழில் இது நம்பிக்கைத்துரோகம் செய்பவன், காட்டிக்கொடுப்பவன், சதி செய்பவன் என்ற அர்த்தத்தில் பயன்படுத்தப்படுகிறது. பாரம்பரிய அகராதிகளில் இது கொடும்பாவி, ஏமாற்றுவோன், இரக்கமற்றவன் என்ற பிற பொருள்களையும் கொண்டுள்ளது. இலக்கியத்தில் (பொன்னியின் செல்வன் உள்ளிட்ட படைப்புகளில்) அரசருக்கு எதிராகச் சதி செய்வோரைக் குறிக்க இது பயன்பட்டது. தேசத் துரோகி என்ற பொருளிலும் இது வழங்குகிறது. ஆகவே, அடிப்படையில் இது நம்பிக்கை மீறல் அல்லது கூட்டுச்சேர்தல் என்ற கருத்தைக் கொண்ட சொல்.

நவீன தமிழ்தேசிய அரசியலில் இந்தச் சொல்லின் அரசியல் பயன்பாடு முக்கியமாக இலங்கைத் தமிழர் அரசியலில் தொடங்கியது. 1970-களில் இனரீதியான தமிழ்த் தேசியம் வலுப்பெற்றபோது, மிதவாதத் தலைவர்கள் (தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி உள்ளிட்டோர்) மேடைப் பேச்சுகளில் “துரோகி” என்ற சொல்லைத் தாராளமாகப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினர். சிங்கள அரசுடன் கூட்டுச் சேர்ந்ததாகக் கருதப்பட்டவர்கள், அல்லது போராட்டத்திற்கு எதிராகச் செயல்பட்டதாகக் குற்றம்சாட்டப்பட்டவர்கள் இந்த முத்திரைக்கு உள்ளாக்கப்பட்டனர்.

1975-ல் ஆல்பிரட் துரையப்பாவைப் படுகொலை செய்தபோது, அவர் “துரோகி” என்ற அடைமொழியுடன் குறிக்கப்பட்டார். இதுவே ஆயுதப் போராட்டத்தின் ஆரம்பகட்டத்தில் “துரோகி ஒழிப்பு” என்ற சிந்தனைக்கு வழிவகுத்தது. ஆயுதக் குழுக்கள் இந்தச் சொல்லை நடைமுறைப்படுத்தின. 1986-ற்குப் பின், தவறு செய்பவர்களை விமர்சிப்பவர்கள், மாற்றுக்கருத்துடையோர், இடதுசாரிகள், புத்திஜீவிகள், அரசியற் பிரமுகர்கள் அனைவரையும் “துரோகி” பட்டியலில் சேர்த்தனர். இது நிறுவனமயமாக்கப்பட்ட அரசியல் ஒழிப்பாக மாறியது.

இந்தச் சொல் வெறும் அரசியல் முழக்கமாக மட்டும் இருக்கவில்லை. கவிதைகள், பிரசுரங்கள், பத்திரிகைகள் மூலம் இது கலாச்சார அளவில் பரப்பப்பட்டது. “துரோகிக்கு இயற்கை மரணம் இல்லை” (இவை புளொட் இயக்கத்தின் வாசகங்கள்) போன்ற சிலாகிப்புகளும், களையெடுத்தல் போன்ற உருவகங்களும் பயன்படுத்தப்பட்டன. இது மாற்றுக் கருத்துடையோரை “களை” அல்லது “பதர்” என்று அஃறிணையாக்கி, அவர்களை அப்புறப்படுத்துவதை நியாயப்படுத்தும் மொழியாடலாகச் செயல்பட்டது. டி.பி.எஸ். ஜெயராஜ் உள்ளிட்டோர் இதை “துரோகியாக்கப்படல்” என்று அழைத்து, உண்மையான தேசத்துரோகத்தைவிட அரசியல் எதிரிகளைப் போலியாகச் சித்தரிக்கும் கோயபல்ஸ்-பாணி நுட்பம் என்று விமர்சித்துள்ளனர்.

போருக்குப் பிந்தைய விமர்சனங்கள்

போருக்குப் பிறகு, இந்தச் சொல்லின் அதிகப்படியான பயன்பாடு ஜனநாயக மரபின் வீழ்ச்சியாகப் பார்க்கப்பட்டது. கருத்தியல் போராட்டத்தை முன்னெடுப்பதற்குப் பதிலாக முத்திரை குத்துவதைத் தேர்ந்தெடுத்தது, உரையாடலை முடக்கி, அரசியல் இடத்தை நெருக்கமானதாக்கியது என்ற கருத்துகள் எழுந்தன. தமிழ்ச் சமூகம் நீண்டகாலமாக “தியாகி–துரோகி” என்ற இரு அந்தங்களில் இயங்கியது என்றும், இதன் எச்சங்கள் இன்னும் உள்ளன என்றும் எழுத்தாளர்கள் சுட்டிக்காட்டியுள்ளனர். மாற்றுக் கருத்துகளைப் பேசக்கூடிய சூழல் உருவாக வேண்டும் என்ற கோரிக்கையும் இதன் பின்னணியில் எழுந்தது.

தமிழ்நாட்டுச் சூழலில் பயன்பாடு

தமிழ்நாட்டில் இந்தச் சொல் திராவிட அரசியல், தமிழ்தேசிய அரசியல் ஆகிய இரு தளங்களிலும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஒருவர் மொழி உரிமை, நில உரிமை, அடையாளம் ஆகியவற்றில் சமரசம் செய்ததாகக் கருதப்படும்போது, அல்லது கூட்டணி அரசியலில் ஈடுபடும்போது “துரோகி” என்ற முத்திரை குத்தப்படுகிறது. நாம் தமிழர் கட்சி சார்ந்த விவாதங்களிலும், அதன் எதிர்ப்பாளர்களிடையேயும் இந்தச் சொல் அடிக்கடி வருகிறது. ஆனால், ஈழ அனுபவத்தின் எச்சரிக்கையை மறந்து, எதிர்க்கருத்துக்கு எதிராக எளிதாக இதைப் பயன்படுத்துவது சிந்தனைக்குரியது.

“துரோகி” என்ற சொல்லின் வரலாறு, அது நம்பிக்கை மீறல் என்ற அர்த்தத்திலிருந்து தொடங்கி, அரசியல் எதிரிகளை ஒழிக்கும் ஆயுதமாக மாறியதைக் காட்டுகிறது. உண்மையான கொள்கை சமரசம் அல்லது காட்டிக்கொடுப்பைச் சுட்டிக்காட்டுவதற்கு இது பயன்படலாம். ஆனால், மாற்றுக் கருத்து, தேர்தல் நிலைப்பாடு மாற்றம், அல்லது விமர்சனம் ஆகியவற்றை “துரோகம்” என்று சமன்படுத்துவது ஆபத்தானது.

அறிவுபூர்வமான அரசியல், முத்திரை குத்துவதை விடக் கொள்கைகளைத் தெளிவுபடுத்துவதையே முன்னுரிமைப்படுத்த வேண்டும். இந்த வரலாற்றுப் பின்னணியை மனதில் கொண்டு இச்சொல்லைப் பயன்படுத்துவதே நிதானமான அணுகுமுறை.

— © எழுகை கலெக்டிவ் நியூஸ்ரூம் —
Elugai Collective Newsroom Publication