தமிழீழம் | அரசியல் பகுப்பாய்வு

திலீபனின் நினைவு வாரமும் கொழும்பின் சித்தாந்த நடுக்கமும்!

கட்டுரையாளர் - கிருஷ்ணா அம்பலவாணர் (எழுகதிர் இதழுக்காக)

தமிழீழத் தேசிய விடுதலைப் போராட்ட வரலாற்றில் செப்டம்பர் மாதம் என்பது வெறும் நாட்காட்டியின் ஒரு பக்கமல்ல; அது எமது தாயக நிலப்பரப்பின் இறையாண்மைக்காகத் தன் உடலையே பேராயுதமாக்கி நல்லூர் மண்ணில் உருகி மறைந்த தியாக தீபம் திலீபனின் உன்னதமான சித்தாந்தக் களம். அண்மைய நாட்களாக யாழ்ப்பாணத்தில் அமைந்துள்ள திலீபனின் நினைவிடத்தையும், அவரது திருவுருவச் சிலையையும் கண்டு கொழும்பு அதிகார வர்க்கமும் தென்னிலங்கை பௌத்த பேரினவாதக் கும்பல்களும் கடுமையான சித்தாந்த நடுக்கத்திற்கு உள்ளாகியிருக்கிறார்கள். முன்னாள் இராணுவப் புலனாய்வுப் பணிப்பாளர் சுரேஷ் சலேயின் அண்மைக்காலக் கைதினாலும், நாமல் ராஜபக்ச உள்ளிட்ட பேரினவாதக் குறியீடுகளின் அரசியல் வீழ்ச்சியாலும் முகவரியிழந்து நிற்கும் தென்னிலங்கை வலதுசாரிச் சக்திகள், திலீபனின் சிலையைக் காட்டி மீண்டும் தமிழ் மக்களுக்கு எதிரான இனவாத நஞ்சைக் கக்கத் தொடங்கியுள்ளனர். "வடக்கே பயங்கரவாதிகளுக்குச் சிலை வைக்கிறார்கள்" என்று கொழும்பு ஊடகங்களும் பேரினவாத ஏஜெண்டுகளும் கூச்சலிடுவது, முள்ளிவாய்க்கால் பேரழிவிற்குப் பின்னரும் ஈழத்தமிழினத்தின் தார்மீகப் போர்க்குணத்தைக் கண்டு கொழும்பு அரசு எத்துணை அச்சமடைந்துள்ளது என்பதன் அப்பட்டமான சான்றாகும்.

யாழ்ப்பாணத்தில் அமைந்துள்ள திலீபனின் நினைவிடமும் சிலையும் — இது கொழும்பில் சித்தாந்த நடுக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

தென்னிலங்கை அரசியல் சட்டத்தின்படி, ஆயுதம் ஏந்தி அரசிற்கு எதிராகக் கலகம் செய்து பல்லாயிரக்கணக்கான சிங்கள இளைஞர்களின் மரணத்திற்குக் காரணமான ஜேவிபி (JVP) தலைவர் ரோஹண விஜேவீரவைத் தங்களின் உத்தியோகபூர்வத் தலைவராக ஏற்றுக்கொண்டு நினைவுகூர இந்நாட்டின் ஒற்றையாட்சி முறைமையில் இடமிருக்கும் போது, சொட்டு நீரும் அருந்தாமல் ஐந்து அம்சக் கோரிக்கைகளை முன்வைத்து அறவழியில் உயிர்நீத்த தியாக தீபம் திலீபனை நினைவுகூர எமது மக்களுக்கு முழுமையான தார்மீக உரிமையுண்டு. நூற்றுக்கணக்கான அப்பாவிப் பொதுமக்களைக் கொன்றொழித்த சுரேஷ் சலே போன்ற போர்க்குற்றவாளிகளும், ராஜபக்சக்களுமே நிஜமான பயங்கரவாதிகள். யுத்தம் முடிந்து இத்தனை ஆண்டுகள் ஆகியும், இறந்த ஒரு புனிதமான தியாகிக்கு அஞ்சலி செலுத்தும் அடிப்படைத் தார்மீக உரிமையைக் கூடச் சகித்துக்கொள்ள முடியாத பேரினவாத மனநிலை இருக்கும் வரை, இந்த இலங்கைத் தீவில் தமிழர்களுக்கான எந்தவொரு நியாயமான அரசியல் தீர்வும் சாத்தியமில்லை என்பதை நடப்புச் சூழல் மீண்டுமொருமுறை நிரூபித்துள்ளது.

நூற்றுக்கணக்கான அப்பாவிப் பொதுமக்களைக் கொன்றொழித்த சுரேஷ் சலே போன்ற போர்க்குற்றவாளிகளும், ராஜபக்சக்களுமே நிஜமான பயங்கரவாதிகள்.

இப்பின்னணியில், இந்திய ஏகாதிபத்தியம் ஈழத்து மண்ணில் நிகழ்த்திய வரலாற்றுத் துரோகங்களை நாம் இந்த திலீபன் நினைவு வாரத்தில் ஆழமாக மீள்வாசிப்புச் செய்ய வேண்டும். 1987 இல் திணிக்கப்பட்ட இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தம் என்பது ஈழத்தமிழர்களின் சுயநிர்ணய உரிமையை அங்கீகரிப்பதற்காக அல்ல; அது பிராந்திய வல்லரசுத் திமிரோடு எமது தாயகத்தின் நிலப்பரப்பில் இந்திய அமைதிப்படை (IPKF) என்ற பெயரில் காலூன்றி, தேசியத் தலைமையின் சமரசமற்ற விடுதலைப் போராட்டத்தை நசுக்குவதற்காக வகுக்கப்பட்ட ஒரு ராஜதந்திரச் சதிவலைப்பின்னலாகும். திலீபன் முன்வைத்த ஐந்து அம்சக் கோரிக்கைகள் வெறும் இலங்கை அரசிற்கு எதிரானது மட்டுமல்ல; அது 'அமைதிப்படை' என்ற போலி முகமூடியுடன் எமது மக்களின் வாழ்விடங்களை ஆக்கிரமித்த இந்திய ஏகாதிபத்தியத்தின் துரோகங்களை உலக அரங்கின் முன்னால் தோலுரித்துக் காட்டிய ஆகச்சிறந்த சித்தாந்தப் போராகும். திலீபன் சொட்டு நீரும் அருந்தாமல் உருகி மறைந்த ஒவ்வொரு நிமிடமும், இந்திய ஏகாதிபத்தியம் ஈழ மண்ணில் கொண்டிருந்த தார்மீகத் தகுதியைச் சட்டப்பூர்வமாக இழக்கச் செய்ததுடன், அவர்களின் போலித் தாராளவாத முகத்திரையையும் கிழித்தெறிந்தது.

மறுபுறம், ஜெனிவா ஐநா மனித உரிமைகள் பேரவையின் (UNHRC) நடப்பு அமர்வுகளில் கொழும்பு அரசு சர்வதேசச் சமூகத்தின் கண்முன்னே போடும் இரட்டை வேடங்களையும், அதன் பின்னாலுள்ள கள்ளத்தனமான ராஜதந்திர நகர்வுகளையும் எழுகதிர் இதழ் மிகத் துல்லியமாகப் பகுப்பாய்வு செய்கிறது. தற்போது கொழும்பில் அமைந்துள்ள புதிய அரசாங்கமானது, முந்தைய ஆட்சியாளர்களின் நிதி மோசடிகளையும் பொருளாதாரக் குற்றங்களையும் விசாரிப்பதாகக் காட்டி, தங்களை ஒரு சீர்திருத்தவாத அரசாகச் சர்வதேச நிதி நிறுவனங்களின் முன்னால் லண்டன் முதல் நியூயார்க் வரை பி.ஆர். (PR) வேலைகளைச் செய்கிறது. ஆனால், நிதிசார் ஊழல்களை விசாரிப்பது என்பது முள்ளிவாய்க்காலில் நிகழ்த்தப்பட்ட தமிழினப் படுகொலைக்கோ, செம்மணிப் புதைகுழிகளின் கொடூரங்களுக்கோ அல்லது பல்லாயிரக்கணக்கான எமது உறவுகள் காணாமல் ஆக்கப்பட்டப் போர்க்குற்றங்களுக்கோ சர்வதேச அரங்கில் பொறுப்புக்கூறுவதற்கு (Wartime Accountability) ஒருபோதும் ஈடாகாது.

உள்நாட்டில் 'ஊழல் ஒழிப்பு' என்ற போலி முகமூடியை மாட்டிக்கொண்டு சர்வதேசச் சமூகத்தை ஏமாற்றும் அதே சிறீலங்கா அரசுதான், பின்தளத்தில் வவுனியா வடக்கு நெடுங்கேணி வெடுக்குநாறி மலை ஆதிசிவன் ஆலயம், முல்லைத்தீவு குருந்தூர் மலை மற்றும் மட்டக்களப்பு மயிலத்தமடு புல்வெளிகள் வரை இலங்கைத் தொல்பொருள் திணைக்களத்தின் (Department of Archaeology) சட்டப் பொறிகளைப் பயன்படுத்தி எமது பாரம்பரிய நிலங்களை உத்தியோகபூர்வமாகப் பௌத்தமயமாக்கல் (Sinhalisation) செய்து வருகிறது. இராணுவப் பாதுகாப்போடு பௌத்த துறவிகள் தமிழ் வழிபாட்டுத் தலங்களை ஆக்கிரமித்து, எமது பூர்வீக அடையாளங்களை "போலி நம்பிக்கைகள்" என்று இழிவுபடுத்தும் போது, ஜெனிவா மன்றங்களில் கொழும்பு அரசு அமைதி மற்றும் நல்லிணக்கம் பேசுவது ஆகப்பெரும் ராஜதந்திர நயவஞ்சகமாகும்.

எனவே, திலீபனின் நினைவு வாரம் என்பது வெறும் வருடாந்தச் சடங்காக முடிந்துவிடக் கூடாது. இன்றைய புலம்பெயர் தமிழ் இளையோர் வெற்றுப் பாப்-கலாச்சார மற்றும் போலி நுகர்வுப் பண்பாட்டு அடிமைத்தனங்களில் இருந்து விடுபட்டு, திலீபனின் அந்தச் சமரசமற்ற சித்தாந்தப் போர்க்குணத்தை உள்வாங்க வேண்டும். கொழும்பு அரசின் இந்த சர்வதேச இரட்டை வேடங்களையும், நிலப்பறிப்புச் சதிகளையும் உத்தியோகபூர்வ சட்ட ஆவண ஆதாரங்களுடன் உலகளாவிய நீதிமன்றங்களின் முன்னால் கொண்டு சேர்ப்பதே எமது மாவீரர்களுக்கும், தியாக தீபம் திலீபனின் தியாகத்திற்கும் நாம் செய்யும் உண்மையான தார்மீக நன்றிக்கடனாகும்.

— © எழுகை கலெக்டிவ் நியூஸ்ரூம் —
Elugai Collective Newsroom Publication