டிஜிட்டல் பிம்பமும் ஏக இந்திய வல்லரசுக்கனவும்: தேசத்தை நிர்வகிக்கும் பிரதமராகும் தகுதி ஜோசப் விஜய்யின் சவாலும்!
இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின்படி இருபத்தைந்து வயது நிரம்பிய எந்தவொரு குடிமகனும் நாடாளுமன்றப் பெரும்பான்மையுடன் ஒரு தேசத்தின் பிரதமராக உயர்வதற்குச் சட்டம் வழிவகை செய்கிறது. சட்டம் வழங்கும் இந்த உரிமை ஒருபுறமிருக்க, ஏக இந்தியாவை உலக வல்லரசாக்கும் ஒரு பெரும் தேசத்தை நிர்வகிக்கும் ஆளுமைத் தகுதி என்பது முற்றிலும் வேறொரு தராசைக் கொண்டது என்பதை நாம் மறுக்க முடியாது. தற்போதைய அரசியல் சூழலில், நடிகர் ஜோசப் விஜய் அவர்களின் அரசியல் பிரவேசமும், அவரைச் சுற்றி கட்டமைக்கப்படும் டிஜிட்டல் பிரசாரங்களும் வெறும் மாநில அரசியலைத் தாண்டி, பிரதமராகும் தகுதி அவருக்கு இருக்கிறதா என்ற தீவிரமான விவாதத்தை பொதுமன்புச் சிந்தனையாளர்கள் மத்தியில் எழுப்பியுள்ளது. பல்லாயிரம் கலாசாரங்கள், நூற்றுக்கணக்கான மொழிகள், அணு ஆயுத பலம், சர்வதேச வெளியுறவுக் கொள்கைகள் மற்றும் பொருளாதாரச் சவால்களைக் கொண்ட இந்தியா போன்ற ஒரு மாபெரும் வல்லரசுத் தேசத்தை நிர்வகிக்கும் ஆளுமைத் தகுதி என்பது வெறும் சினிமா கவர்ச்சியிலும் சமூக ஊடகப் பிம்பங்களிலும் அடங்கிவிடக் கூடியதா என்ற தார்மீகக் கேள்விக்கான விடையைத் தேட வேண்டிய கட்டாயத்தில் நாம் இன்று இருக்கிறோம்.
இந்திய நாடாளுமன்ற மாளிகை, புது தில்லி — ஏக இந்தியாவின் பிரதமர் பொறுப்பு என்பது வெறும் திரையுலக பிம்பத்தால் மட்டும் எட்டிப்பிடிக்க முடியாத ஒரு பாரிய பொறுப்பு.
பள்ளிக்கூடத்தில் படிக்கும் ஒரு பத்தாம் வகுப்பு மாணவன், "நான் எதிர்காலத்தில் நாட்டின் பிரதமராவேன்" என்று கூறினால், அவனது லட்சியத்தை நாம் பாராட்டலாம். ஆனால், அதற்குப் பின்னால் அவர் ஒட்டுமொத்த தேசத்தின் மக்கள் பணியில் தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொள்ள வேண்டும், தரைமட்ட அரசியல் பயிற்சி பெற வேண்டும், இந்தியாவின் பன்முகத்தன்மையை நேரில் நின்று உணர்ந்திருக்க வேண்டும் என்ற யதார்த்தத்தை உணர்தல் அவசியம். இத்தகைய எந்தவொரு அடிப்படைப் பயிற்சியும், சர்வதேச அரசியல் தத்துவப் புரிதலும், எல்லையோரப் பாதுகாப்பு முதல் பொருளாதாரக் கொள்கைகள் வரை எதிலுமே நேரடிப் பங்களிப்பும் இல்லாமல், நேரடியாக ஒரு தேசத்தின் உச்சபட்ச அதிகார நாற்காலியைக் குறிவைப்பது என்பது ஜனநாயகத்தின் அடிப்படை மாண்புகளுக்கே முரணானது. ஒரு குடிமகனாகப் பிரதமராக ஆசைப்படுவது தவறு அன்று; ஆனால், அதற்கான உலகளாவிய ராஜதந்திர தகுதியையும் நிர்வாகத் திறனையும் வளர்த்துக் கொள்ளாமல் அதிகாரத்தை எதிர்பார்ப்பதுதான் இங்கு பொதுவெளியில் பெரும் விமர்சனத்திற்குள்ளாகிறது.
ஏனெனில், நூற்று முப்பது கோடிக்கும் அதிகமான மக்களின் வாழ்வாதாரம் மற்றும் தேசத்தின் பாதுகாப்பு சார்ந்த பிரச்சினைகள் மிக ஆழமானவை. எனவே, ஏக இந்தியாவை நிர்வகிக்கும் பொறுப்புக்கு வர நினைப்பவர்களைக் கடுமையான கேள்விகளுக்கு உள்ளாக்கும் உரிமை பொதுமன்புச் சிந்தனையாளர்களுக்கும் நடுநிலையாளர்களுக்கும் எப்போதும் உண்டு. இந்தியா போன்ற ஒரு உலக வல்லரசுத் தேசத்தை வழிநடத்த விஜய்க்கு தகுதி போதாது என்றும், அவர் தகுதிக்கு அப்பாற்பட்ட பேராசையைக் கொண்டிருக்கிறார் என்றும் விமர்சிப்பது ஆரோக்கியமான ஜனநாயகத்தின் அடையாளம் என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். நீங்கள் முதலில் ஒரு நடிகராக இருங்கள், அதில் தவறு இல்லை; ஆனால், உங்களை ஒரு தேசத்தின் தலைவராக மாற்ற நினைத்தால் முதலில் இந்தியா முழுவதும் உள்ள மக்கள் மத்தியில் வேலை செய்யுங்கள், அதன் தேசிய மற்றும் சர்வதேசக் கட்டமைப்புகளைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள், அதை விடுத்து திடீரென வந்து நாட்டின் பிரதமர் ஆக வேண்டும் என்ற அவசரப் பேராசையைக் காட்டாதீர்கள் என்றே விமர்சகர்கள் தங்களின் வாதங்களை முன்வைக்கிறார்கள்.
இதற்கிடையே, இந்தியா முழுவதும் இன்ஸ்டாகிராம், யூடியூப் ரீல்ஸ் போன்ற சமூக ஊடகங்கள் வழியாக விஜய்க்கு ஆதரவாக ஒரு பிரம்மாண்டமான, திட்டமிடப்பட்ட டிஜிட்டல் கார்ப்பரேட் பிரசாரம் கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டுள்ளது கவலைக்குரியதாகும். அரசியல் வரலாறோ, தத்துவப் பின்புலமோ அறியாத இளந்தலைமுறை வாக்காளர்கள், குறிப்பாகப் புதிய வாக்காளர்களான 'ஜென்-சி' தலைமுறையினர் வெறும் கவர்ச்சிகரமான புகைப்படங்களையும், எடிட் செய்யப்பட்ட வீடியோக்களையும் பார்த்துவிட்டு, அவர்தான் தேசத்தை இரட்சிக்க வந்த மாற்றுத் தலைவர் என்று நம்பி வாக்களிக்கத் தயாராகிறார்கள். சமூக ஊடகங்களின் அல்காரிதம் மூலமாக ஒரு நாட்டின் பிரதமரைத் தீர்மானிக்கும் இந்த ஆபத்தான போக்கு, ஒட்டுமொத்த தேசத்தின் பாதுகாப்பையும் ஜனநாயகத்தையே நுகர்வுப் பொருளாக மாற்றிவிடும் அபாயத்தைக் கொண்டுள்ளது. இந்த ஏமாற்று வேலைகளையும், பொய் பிரசாரங்களையும் அம்பலப்படுத்தி, இளைய சமூகத்திற்கு உண்மையான அரசியல் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்த வேண்டியது அறிவுஜீவிகளின் அவசரக் கடமையாகும்.
ஒரு தேசத்தை உலக வல்லரசாக்கும் நிர்வாகத் தகுதியை வெறும் சினிமா கவர்ச்சியால் மட்டும் எடைபோட்டுவிட முடியாது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள, தற்போதைய இந்திய அரசியல் களத்தின் இரு பெரும் துருவங்களான நரேந்திர மோடி மற்றும் ராகுல் காந்தி ஆகியோரின் நீண்டகால அரசியல் பயணத்தை நாம் உற்றுநோக்க வேண்டும். தற்போதைய பாரதப் பிரதமர் நரேந்திர மோடி அவர்கள், நாட்டின் மிக உயரிய பதவியை அடைவதற்கு முன்பாக, பல தசாப்தங்களாகத் தரைமட்டக் கட்சியின் சாதாரணத் தொண்டனாகத் தனது அரசியல் வாழ்வைத் தொடங்கி, ஆர்.எஸ்.எஸ் அமைப்பின் பிரச்சாரகராக இந்தியாவின் மூலைமுடுக்கெல்லாம் பயணித்து, பின்னர் குஜராத் மாநிலத்தின் முதலமைச்சராகப் பல ஆண்டுகள் நிர்வாகத் திறனை நிரூபித்த பிறகே தேசத்தின் பிரதமர் நாற்காலியில் அமர்ந்தார்.
மறுபுறம், நாட்டின் முதன்மை எதிர்க்கட்சித் தலைவரான ராகுல் காந்தி அவர்கள், நேரு-காந்தி குடும்பப் பின்னணியைக் கொண்டிருந்தாலும், இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நாடாளுமன்ற உறுப்பினராகச் சட்டமியற்றும் பணிகளில் பங்காற்றி, கன்னியாகுமரி முதல் காஷ்மீர் வரை பல்லாயிரக்கணக்கான கிலோமீட்டர்கள் 'பாரத் ஜோடோ யாத்திரை' மூலம் தரைமட்ட மக்களின் துயரங்களை நேரடியாக எதிர்கொண்டு, பல்வேறு தேர்தல் தோல்விகளையும் அரசியல் பழிவாங்கல்களையும் தாங்கி, இன்று மக்கள் அங்கீகரிக்கும் ஒரு முதிர்ந்த தலைவராகத் தன்னைத் தகவமைத்துக் கொண்டுள்ளார்.
இத்தகைய தலைவர்களோடு ஒப்பிடுகையில், ஜோசப் விஜய் அவர்களின் அரசியல் தகுதி என்பது இன்னும் ஆரம்பப் புள்ளியைக் கூடத் தாண்டவில்லை என்றே பொதுமன்புச் சிந்தனையாளர்கள் வாதிடுகின்றனர். இந்தியாவின் வெளியுறவுக் கொள்கை, அணு ஆயுதப் பாதுகாப்பு, உலகளாவிய பொருளாதாரச் சவால்கள் மற்றும் மாநிலங்களுக்கிடையேயான கூட்டாட்சித் தத்துவச் சிக்கல்களைக் கையாளுவதற்குத் தேவைப்படும் தத்துவார்த்த முதிர்ச்சியோ அல்லது தரைமட்ட மக்கள் போராட்ட அனுபவமோ அவரிடம் முற்றிலும் இல்லை. பல தசாப்தங்களாகத் தரைமட்ட அரசியலில் இரத்தம் சிந்தி, மக்களின் துயரங்களில் பங்கெடுத்து, நாடாளுமன்ற-நிர்வாகப் பயிற்சிகளைப் பெற்ற மோடி மற்றும் ராகுல் போன்ற மூத்த தலைவர்களின் ஆளுமைக்கு முன்னால், வெறும் சினிமா மேடை வசனங்களையும் இன்ஸ்டாகிராம் கார்ப்பரேட் பிஆர்க் (PR) விளம்பரங்களையும் மட்டுமே மூலதனமாகக் கொண்டு ஏக இந்தியாவின் பிரதமர் நாற்காலியைக் குறிவைப்பது என்பது ஒரு தகுதியற்ற பேராசையாகவே பார்க்கப்படும். நாட்டின் பாதுகாப்பு, நிதி மேலாண்மை, பல்லினத்தன்மை, வெளியுறவுக் கொள்கைகள் போன்ற எண்ணற்ற சர்வதேசச் சவால்களைக் கொண்ட ஏக இந்தியாவின் பிரதமர் நாற்காலி என்பது வெறும் 'மாஸ்' வசனங்களால் அலங்கரிக்கப்படும் சினிமா மேடை அல்ல. அனுபவமும், தத்துவார்த்த முதிர்ச்சியும், தியாகமும் இல்லாத ஒரு பிம்ப அரசியல், இந்தியாவின் முற்போக்கு திசைவழியைப் பின்னோக்கி இழுத்துச் சென்றுவிடும். தேசிய அரசியலில் இறங்கி, இந்தியாவின் தரைமட்டப் பிரச்சினைகளில் பங்கெடுத்து வென்று காட்டும் வரை, அவரை வெறும் டிஜிட்டல் உலக நாயகனாக மட்டுமே பார்க்க முடியும் என்பதே நடுநிலையான அரசியல் பார்வையாகும்.
0 Comments