அரசியல் | தத்துவம் | ஈழம்

இறையாண்மையின் சுருக்குக்கயிறு: அகம்பனின் 'விதிவிலக்கு நிலையும்' ஈழத்தின் செம்மண் நிலமும்

கட்டுரையாளர் - கிருஷ்ணா அம்பலவாணர்

கண்களில் துணியைக் கட்டிக்கொண்டு, கையில் தராசை ஏந்தி நிற்கும் நீதிக்கடவுள், தன் கையில் இருக்கும் வாளைக் கொண்டே தம்மைக் காக்குமாறு கோரும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் கழுத்தை வெட்டினால் எப்படி இருக்கும்? இதுவே நவீன ஜனநாயக அரசின் ஆகப்பெரிய முரண்பாடு. 'மக்களாட்சி' என்ற கவர்ச்சியான முகமூடியை அணிந்துகொண்டு, அரச அதிகாரம் தன் சொந்தக் குடிமக்களை வேட்டையாடும் ஓநாயாக உருமாறுவது எப்படி? சட்டம், தம்மைக் காக்கும் கவசம் என நம்பிக் கொண்டிருக்கும் சாமானியர்களின் கழுத்தில், அதே சட்டம் சுருக்குக்கயிறாக இறுகுவது எப்படி?

இந்த மாபெரும் அரசியல் முரண்பாட்டை உலகிற்குத் தோலுரித்துக் காட்டியவர்தான் இத்தாலிய மெய்யியலாளர் ஜார்ஜியோ அகம்பன் (Giorgio Agamben). அவரது புகழ்பெற்ற கோட்பாடான 'விதிவிலக்கு நிலை' (State of Exception) என்பது ஏதோ ஐரோப்பியப் புத்தகங்களில் உறங்கும் வறண்ட தத்துவமல்ல. இலங்கை மண்ணில், தமிழர்கள் மீது கடந்த பல தசாப்தங்களாக அரச அதிகாரம் நிகழ்த்திய குருதி தோய்ந்த கோரத் தாண்டவத்தின் நேரடி மெய்யியல் விளக்கமே இது! அகம்பனின் தத்துவத்தையும், இலங்கையின் செம்மண் நிலத்தில் உறைந்துபோன இருண்ட வரலாற்றையும் ஒன்றிணைத்துப் பாருங்கள்; உங்கள் அறவுணர்வு ஆட்டம் காணும்!

நவீன அரசுகள் தங்களின் 'இறையாண்மை' (Sovereignty) என்ற பெயரில், எவ்வளவு எளிதாக ஒரு மனிதனின் 'வாழும் உரிமையைப்' பறித்துக்கொள்கின்றன? "அதிகாரம் என்பது சட்டத்தை உருவாக்குவதில் இல்லை; தேவைப்படும்போது அந்தச் சட்டத்தையே குப்பையில் வீசிவிட்டுத் தன் விருப்பம்போல ஈவிரக்கமின்றி ஆளுவதில்தான் உண்மையான அரச அதிகாரம் அடங்கியிருக்கிறது" என்கிறார் அகம்பன். இந்த மாற்றத்தின் இயக்கவியல் மிக வேகமானது. ஒரு நாட்டில் 'தேசப் பாதுகாப்பு ஆபத்தில் இருக்கிறது' என்று அரசு அறிவிக்கும் அந்த ஒற்றை நொடியில், ஒரு ஆபத்தான சட்ட மாற்றம் நிகழ்கிறது. மக்களின் அடிப்படை உரிமைகள், நீதித்துறையின் அதிகாரங்கள் அனைத்தும் தற்காலிகமாக முடக்கப்படும். சட்டம் தன்னைத்தானே மாய்த்துக்கொண்டு, அரச தலைமைக்கு எல்லையற்ற அதிகாரத்தை வழங்கும். இது ஒரு 'சட்டமற்ற பெருவெளி' (Legal Void). இங்கு அரசு என்ன செய்தாலும் அது சட்டப்படி குற்றமாகாது. இதுவே 'விதிவிலக்கு நிலை'. ஈழமண்ணில் நிலைபெற்ற இந்த 'விதிவிலக்கு நிலை'தான் உலகிலேயே மிகக் கொடூரமான பரிசோதனைக்கூடமாக மாறியது.

1979-ஆம் ஆண்டு இலங்கை அரசால் கொண்டுவரப்பட்ட 'பயங்கரவாதத் தடைச் சட்டம்' (PTA) ஒரு சாதாரண சட்டமல்ல; அதுவே அகம்பன் குறிப்பிடும் 'விதிவிலக்கு நிலை'யின் ஆகப்பெரிய சுருக்குக்கயிறு. ஒருவரை எந்தக் குற்றச்சாட்டுகளுமின்றி சந்தேகத்தின் பேரில் மாதக்கணக்கில், வருடக்கணக்கில் அடைத்து வைக்கும் முழுமுற்றதிகாரத்தை (Sovereign power) இது படையினருக்கு வழங்கியது. விசாரணைகள் இன்றி, நீதித்துறையின் தலையீடுகள் இன்றி ஒரு மாபெரும் 'சட்டமற்ற பெருவெளியை' இச்சட்டம் இலங்கைத் தீவில் உருவாக்கியது. இந்த அதிகார வெறி எப்படி நிலப்பரப்பையும் மனிதர்களையும் விழுங்கியது என்பதற்கு, யாழ்ப்பாணத்தின் 'செம்மணி புதைகுழிகளே' மாபெரும் ரத்த சாட்சியம்.

அகம்பனின் மெய்யியலில் 'முகாம்' (Camp) என்பது வெறுமனே நான்கு சுவர்களால் கட்டப்பட்ட சிறைச்சாலை அல்ல; அது சட்டம் செல்லுபடியாகாத ஒரு பெருவெளி. யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டில் ஆங்காங்கே முளைத்திருந்த அரசுப் படைகளின் சோதனைச்சாவடிகள் (Checkpoints) அத்தகைய மரண முகாம்களின் நுழைவாயில்களாகவே செயல்பட்டன. நாவற்குழி, செம்மணி போன்ற சோதனைச்சாவடிகளைக் கடக்கும் ஒவ்வொரு மனிதனும், அந்த நொடியில் நாட்டின் குடிமகன் என்ற அரசியல் தகுதியை முற்றாக இழக்கிறான். அங்கு எந்தக் கேள்வியுமின்றி ஒருவனைப் பிடித்து இழுத்துச் செல்லலாம்; சட்டமோ, நீதிமன்றமோ அங்கே தலையிட முடியாது. சுருக்கமாகச் சொன்னால், வடக்கு-கிழக்கு மாகாணங்கள் முழுவதுமே சட்டம் செத்துப்போன மாபெரும் 'திறந்தவெளி முகாம்களாகவே' (Open-air camps) அரசால் கையாளப்பட்டன.

1996-ஆம் ஆண்டு செம்மணியில் புதைக்கப்பட்ட அந்தப் பல நூற்றுக்கணக்கான மக்கள் யார்? அவர்கள் அகம்பன் குறிப்பிடும் 'ஹோமோ சாக்கர்' (Homo Sacer) அல்லது 'வெறுமையான உயிர்கள்' (Bare Life). அந்த மக்களைச் சோதனைச்சாவடிகளில் தடுத்து நிறுத்திய, அல்லது அவர்களைக் கைது செய்த, கடத்திய மறுகணமே அவர்களிடமிருந்த அரசியல் உரிமைகள், வாழ்விற்கான உரிமைகள் அனைத்தையும் அரச அதிகாரம் முற்றாகப் பிடுங்கி எறிந்தது. அதன் பிறகு அவர்கள் வெறும் சதையும் ரத்தமுமான, மூச்சுவிடும் 'இறைச்சிகளாக' மட்டுமே அதிகாரத்தின் கண்களுக்குத் தெரிந்தார்கள். ஒரு கானகத்து விலங்கைக் கொன்றால் எப்படி கொலையாளியின் மீது சட்டம் பாயாதோ, அதுபோலவே இந்த 'வெறுமையான உயிர்களை' வதைத்துக் கொல்வதும் அதிகாரத்தின் பார்வையில் எந்தக் குற்ற உணர்ச்சியையும் ஏற்படுத்தவில்லை. மனிதர்கள் என்பவர்கள் வெறும் 'உடல்களாகக்' குறைக்கப்படும் அவலத்தின் உச்சமே செம்மணி!

செம்மணியில் அரச கொலைப்படையினரால் இரவோடு இரவாகத் தோண்டப்பட்ட அந்தப் புதைகுழிகள், வெறுமனே உடல்களை மறைத்த குழிகள் அல்ல; அவை அரச அதிகாரம் தனது கொடூரமான குற்றங்களைச் சட்டத்தின் கண்களிலிருந்து மறைத்து வைத்திருந்த மாபெரும் இருட்டுகுழிகள். அங்கே கொன்று புதைக்கப்பட்டவர்களுக்கு மரணச் சான்றிதழ்கள் இல்லை; நீதிமன்றங்களில் வழக்குகள் இல்லை. அதிகாரம் எப்போதுமே தன் கோரமான செயல்களை 'பத்திரப்படுத்தி' வைப்பதில்லை; மாறாக, மனிதர்களை எந்தச் சுவடுமற்று ஆவியாக்கிவிடும் (Disappear) வன்கலையை அது தன்னுள் கொண்டுள்ளது என்பதையே செம்மணி சுட்டிக்காட்டுகிறது.

ஒரு அரசமைப்புச் சட்டம் (Constitution) எப்போது தோற்றுப்போகிறது தெரியுமா? அது தன் குடிமக்களைப் பாதுகாப்பதை நிறுத்திவிட்டு, அவர்களை வேட்டையாடும் அதிகாரத்திற்குப் பாதுகாப்பு அளிக்கும்போதுதான்! செம்மணியின் உவர் மண்ணிலிருந்து தோண்டியெடுக்கப்பட்ட அத்தனை எலும்புக்கூடுகளும் வெறுமனே இறந்துபோன சான்றுகள் அல்ல; அவை, "விதிவிலக்கு நிலை" என்ற பெயரில் நாதியற்றவர்களாக ஆக்கப்பட்ட 'வெறுமையான உயிர்கள்', உலக வல்லாதிக்க அரசுகளைப் பார்த்து எழுப்பும் மாபெரும் மெய்யியல் குற்றப்பத்திரிகை!

எனவே, செம்மணியின் புதைகுழிகள் என்பவை வெறும் கண்ணீர் அஞ்சலிக்கான இடங்கள் மட்டுமல்ல; அவை உலகெங்கும் வாழும் தமிழினத்தின் மனச்சான்றை உலுக்கி எழுப்பும் அறைகூவல்கள்! எப்போதெல்லாம் ஒரு பேரினவாத அரசு சட்டத்தை ஆயுதமாக்கி, ஒரு தேசிய இனத்தை 'வெறுமையான உயிர்களாக' மாற்ற முனைகிறதோ, அப்போதெல்லாம் அந்த அநீதிக்கு எதிரான தத்துவார்த்த மற்றும் அரசியல் போராட்டத்தை நாம் கூர்மைப்படுத்த வேண்டும்.

ஈழத்துச் செம்மண்ணில் உறைந்து கிடக்கும் ரத்த சாட்சியங்களை வெறும் வரலாற்றுத் துயரமாகக் கடந்து போகாமல், உலகளாவிய மனித உரிமைத் தளத்திலும், அறிவுஜீவிகளின் தத்துவ விவாதங்களிலும் அதனை ஒரு தீராத குற்றப்பத்திரிகையாக நிலைநிறுத்த வேண்டியது உலகத்தமிழினத்தின் வரலாற்றுப் பொறுப்பாகும். 'விதிவிலக்கு நிலைகளை' உடைத்தெறிந்து, நம் இழந்த இறையாண்மையையும் மனிதப் பேரடையாளத்தையும் மீட்டெடுப்பதே நாம் அந்தப் பலிகளுக்குச் செய்யும் உண்மையான நீதி. செம்மணியின் எலும்புக்கூடுகள் அமைதியாக உறங்கவில்லை; அவை நமக்கான நீதிக்கான போர்க்குரலை எழுப்பிக் கொண்டிருக்கின்றன!

உங்கள் மௌனம் எதுவரை? உலக மனச்சான்றிற்கு ஓர் ஈழத்தமிழனின் பகிரங்கக் கேள்வி!

அகம்பன் விவரிக்கும் இந்த 'விதிவிலக்கு நிலை' ஈழத்துச் செம்மண் நிலத்தில் அரங்கேறியபோது, உலக மானுடவியலாளர்களும், சர்வதேச ஊடகங்களும், ஐநா (UN) உள்ளிட்ட உலகளாவிய மனித உரிமை அமைப்புகளும் என்ன செய்து கொண்டிருந்தன? இந்தக் கேள்வி வெறும் வரலாற்று ஏக்கம் அல்ல; இது இன்றுவரை தொடரும் சர்வதேச மௌனத்திற்கு எதிரான ஒடுக்கப்பட்ட தேசிய இனத்தின் தீராத குற்றப்பத்திரிகை.

உலக ஊடகங்களுக்கு (To the Global Media)

உலகின் ஏதோ ஒரு மூலையில் நடக்கும் மனித உரிமை மீறல்களை உடனுக்குடன் விவாதிக்கும் சர்வதேச ஊடக பெருநிறுவனங்கள், ஈழத்தில் ஒரு தேசிய இனமே அதன் சொந்த நிலத்தில் 'வெறுமையான உயிர்களாக' மாற்றப்பட்டு, செம்மணியில் புதைக்கப்பட்டபோது தங்கள் கேமராக்களையும் பேனாக்களையும் ஏன் மூடி வைத்திருந்தன? உங்களின் புவிசார் அரசியல் லாபங்களுக்குப் பலியாகும் ஊடக தர்மம், தமிழர்களின் குருதிக்கு என்ன விலை பேசப்போகிறது?

உலக மானுடவியலாளர்களுக்கு (To the Global Anthropologists)

மனித குலத்தின் நாகரிகத்தைப் பற்றியும், மனித உரிமைகளைப் பற்றியும் ஆய்வு செய்யும் அறிவுஜீவிகளே! ஒரு தொன்மையான தேசிய இனம் அதன் அடையாளத்தோடும் தன்னாட்சி உரிமையோடும் சிதைக்கப்பட்டதை வெறும் 'உள்நாட்டுப் போர்' (Civil War) என்று சுருக்கியது எந்த வகையான மானுடவியல் அறம்?

ஐநா மற்றும் சர்வதேச மனித உரிமை அமைப்புகளுக்கு (To the UN and International Human Rights Organizations)

ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் மனித உரிமைப் பிரகடனங்கள் அனைத்தும் வெறும் காகித அலங்காரங்களா? 'அனைத்து மனிதர்களும் சுதந்திரமாகப் பிறந்தவர்கள்' என்ற உங்கள் கோட்பாடு, ஈழத்துத் தமிழர்களுக்கு மட்டும் ஏன் விதிவிலக்காக மாறியது? செம்மணியின் எலும்புக்கூடுகள் சர்வதேச சட்டங்களின் தோல்வியை உலகிற்குப் பறைசாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றன.

உலகப் பேரரசுகளின் புவிசார் அரசியல் லாபங்களுக்காக (Geopolitical Interests) ஈழத்தமிழர்களின் நீதி ஒத்திவைக்கப்படுவதை நாம் இனி அனுமதிக்க முடியாது. உலகமே, உங்களின் மௌனம் எதுவரை? இந்த மௌனம் அநீதி இழைத்த பேரினவாத அரசின் கைகளில் இருக்கும் வாளைக் கூர்மையாக்குவதற்குச் சமம்.

கருத்தாய்வு: சிவா சின்னப்பொடி (நன்றி) | பிற்சேர்க்கை: கிருஷ்ணா அம்பலவாணர்

— © எழுகை கலெக்டிவ் நியூஸ்ரூம் —
Elugai Collective Newsroom Publication