ஈழத் தமிழர் அரசியல் சிதறல்: ஒற்றுமையைத் தேடும் உள்முகப் போராட்டம்

கருத்து | புலம்பெயர் அரசியல்

ஈழத் தமிழர் அரசியல் சிதறல்: உள்முக நெருக்கடியின் அரசியல்

கட்டுரையாளர் - கிருஸ்ணா அம்பலவாணர்

ஈழத் தமிழர் அரசியலின் இன்றைய மிகப்பெரிய நெருக்கடி, வெளியிலிருந்து திணிக்கப்படும் அழுத்தங்கள் மட்டும் அல்ல. அதைவிட ஆபத்தானது உள் சிதறல். கட்சிகள் பல, குழுக்கள் பல, அறிக்கைகள் பல, குரல்கள் பல. ஆனால் ஒருங்கிணைந்த அரசியல் திசை இல்லை. இந்தச் சிதறல் வெறும் கட்சிப் போட்டியாகத் தோன்றினாலும், அதன் ஆழம் வரலாற்று, உளவியல், அதிகார மற்றும் அடையாளச் சிக்கல்களால் நிரம்பியுள்ளது.

இன்றைய ஈழத் தமிழர் அரசியல் பல அடுக்குகளில் பிளவுபட்டிருக்கிறது. இந்தச் சிதறலின் தற்போதைய வடிவங்கள் பல திசைநோக்கி நகரத்தொடங்கியுள்ளன.

முதலாவது, பாராளுமன்ற அரசியல் தளத்தில் ஏற்படும் போட்டி. தமிழ்க் கட்சிகள் ஒரே சமூகத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதாகச் சொல்லிக்கொண்டாலும், அவற்றுக்கிடையே நம்பிக்கையின்மை ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளது. இரண்டாவது, ஆயுதப் போராட்ட கால நினைவுகளையும் இலட்சியங்களையும் முன்னிறுத்துவோருக்கும், தற்போதைய அரசியல் யதார்த்தத்தை முன்னிறுத்தி சமரச வழிகளைத் தேடுவோருக்கும் இடையிலான முரண். மூன்றாவது, புலம்பெயர் தமிழர் அரசியலுக்கும் தாயக அரசியலுக்கும் இடையிலான இடைவெளி. புலம்பெயர் வெளியில் உருவாகும் கோரிக்கைகளும், தாயகத்தில் உள்ள மக்களின் அன்றாட அரசியல் தேவைகளும் பல நேரங்களில் வேறுபாடு கொள்கின்றன. நான்காவது, தேசியவாதத்தின் வெவ்வேறு வடிவங்களுக்குள் ஏற்படும் மோதல். யார் அதிக உண்மையான தேசியவாதி என்ற போட்டி, கொள்கை விவாதத்தைத் தாண்டி அடையாளப் போட்டியாக மாறுகிறது.

இந்தப் பிளவுகள் ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியே இருப்பதில்லை. அவை ஒன்றுக்கொன்று இணைந்து, தமிழர் அரசியலைத் தொடர்ச்சியான உள்மோதல் களமாக மாற்றுகின்றன.

சிதறலை வெறும் "தலைவர்களின் குறை" என்று சொல்லிவிட முடியாது. அதற்கு அடுக்கு காரணங்கள் உண்டு.

முதலாவது, மையம் இழந்த அரசியல். 2009க்குப் பிறகு ஒருங்கிணைக்கும் அரசியல் மையம் உடைந்தது. அந்த வெற்றிடத்தில் பல மையங்கள் உருவாயின. ஆனால் எதுவும் முழுமையான ஏற்பைப் பெறவில்லை.

இரண்டாவது, முடிவடையாத வரலாற்றுப் பாரங்கள். ஆயுதப் போராட்ட காலத்தில் உருவான முரண்பாடுகள், சந்தேகங்கள், காயங்கள் இன்னும் அரசியல் நினைவில் உயிருடன் இருக்கின்றன.

மூன்றாவது, அங்கீகார அரசியல். பல தனிநபர்களும் அமைப்புகளும் சமூக நலனை விட, தங்கள் முக்கியத்துவத்தையும் அங்கீகாரத்தையும் முன்னிறுத்தும்போது, ஒற்றுமை பின்னுக்குத் தள்ளப்படுகிறது.

நான்காவது, யதார்த்தத்துக்கும் இலட்சியத்துக்கும் இடையிலான இடைவெளி. முந்தைய இலட்சிய மொழியை, இன்றைய இராணுவ, சட்ட, பொருளாதார யதார்த்தத்துடன் இணைக்கும் தெளிவான அரசியல் உத்தி உருவாகவில்லை.

ஐந்தாவது, நிறுவனப் பலவீனம். கட்சிகளும் இயக்கங்களும் தனிநபர்களைச் சார்ந்தே இயங்குகின்றன. நிறுவனத் தொடர்ச்சி இல்லாதபோது, ஒவ்வொரு பிளவும் பெரிய முறிவாக மாறுகிறது. மேற்சொன்ன ஐந்து காரணங்களும் பல சிதறல்களை உருவாக்கும் போக்கினைக் கொண்டுள்ளன.

இந்தச் சிதறல் தமிழர் அரசியலைப் பேரம் பேசும் சக்தியற்றதாக மாற்றுகிறது. ஒரே குரலை எழுப்ப முடியாதபோது, அரசுக்கும் சர்வதேச சமூகத்துக்கும் கோரிக்கைகளைப் புறக்கணிப்பது எளிதாகிறது. மக்களிடையே அரசியல் மீதான நம்பிக்கை குறைகிறது. "எல்லாம் ஒரே மாதிரிதான்" என்ற அவநம்பிக்கை வளர்கிறது. இளைஞர்கள் அரசியல் வெளியை விட்டு விலகும் போக்கு அதிகரிக்கிறது. புலம்பெயர் சமூகமும் தாயக சமூகமும் வேறுபட்ட அரசியல் மொழியில் பேசும் நிலை உருவாகிறது. மிக முக்கியமாக, தமிழர் அரசியல் "எதிரிக்கு எதிரான அரசியல்" என்பதிலிருந்து "உள்ளே இருக்கும் எதிரிகளை எதிர்க்கும் அரசியல்" ஆகச் சுருங்குகிறது.

பிரஸ்ஸல்ஸில் நடைபெற்ற 'உரிமைக்காக எழு தமிழா 2026' பேரணி — ஐரோப்பா முழுவதிலும் இருந்து திரண்ட தமிழர்கள், தமிழீழ விடுதலை மற்றும் சுயநிர்ணய உரிமைக்கான குரலை ஒன்றிணைத்து முழக்கமிட்டனர். சிதறிய குரல்களுக்கு மத்தியில் ஒருங்கிணைந்த அரசியல் திசையை உருவாக்க வேண்டும் என்ற இந்தக் கட்டுரையின் வலியுறுத்தலுக்கு இது ஒரு எடுத்துக்காட்டு. (படம்: Tamil Guardian)

இந்தச் சிதறலைப் புரிந்துகொள்ளுதல் மிக முக்கியமானது, காரணம், சிதறலை முழுவதுமாக ஒழித்துவிட முடியும் என்பது போலியான நம்பிக்கை. வேறுபாடுகள் இருக்கும். அவை இருக்கவும் வேண்டும். ஆரோக்கியமான வேறுபாடு ஜனநாயகத்தின் அறிகுறி. ஆனால் ஈழத் தமிழர் அரசியலில் இன்று உள்ளது ஆரோக்கியமான வேறுபாடு அல்ல. அது நம்பிக்கை இழந்த பிளவு. கொள்கை விவாதத்தை விட, தனிநபர் மோதலும், அங்கீகாரப் போட்டியும் மேலோங்கும்போது, வேறுபாடு அரசியல் வளர்ச்சியைத் தராமல், அரசியல் முடக்கத்தைத் தருகிறது.

இதிலிருந்து மீள்வதற்கான திசையை எப்படி நோக்கமுடியும் என்ற கேள்வி எழலாம். மீள்வதற்கான திசை என்பது, அல்லது சிதறலைக் குறைப்பதற்கான பாதை என்பது, அனைவரையும் ஒரே கட்சியில் இணைப்பது அல்ல. அது சாத்தியமும் அல்ல, தேவையும் அல்ல. தேவைப்படுவது:

• கொள்கை வேறுபாடுகளை மறைக்காமல், பொதுக் குறைந்தபட்ச ஒருமித்த நிலையை உருவாக்குதல்
• தனிநபர் மைய அரசியலுக்குப் பதிலாக, நிறுவன மைய அரசியலை வளர்த்தல்
• புலம்பெயர் உணர்ச்சியையும், தாயக யதார்த்தத்தையும் இணைக்கும் பாலம் அமைத்தல்
• விமர்சனத்தை அழிவுக் கருவியாக அல்ல, திருத்தக் கருவியாகப் பயன்படுத்தல்
• அரசியல் போட்டியை, சமூக விடுதலை என்ற பெரிய நோக்கத்துக்குள் கட்டுப்படுத்தல்

ஈழத் தமிழர் அரசியலின் சிதறல், வெறும் தற்காலிக நிர்வாகப் பிரச்சினை அல்ல. அது சமூகத்தின் அரசியல் உயிர்வாழ்வையே கேள்விக்குள்ளாக்கும் நெருக்கடி. இந்த நெருக்கடியை ஒப்புக்கொள்ளாத வரை, எந்தப் பெரிய இலட்சியமும் அறிக்கை அளவிலேயே முடியும்.

ஒற்றுமை என்பது அனைவரும் ஒரே கருத்தைக் கொள்வதல்ல. ஒற்றுமை என்பது, வேறுபாடுகளுக்குள் பொது நோக்கத்தைக் காப்பாற்றும் உறுதி. அந்த உறுதி இல்லாத வரை, ஈழத் தமிழர் அரசியல் சிதறிய குரல்களின் தொகுப்பாகவே தொடரும். ஒரு சமூகத்தின் குரலாக உயராது.

— © கிருஸ்ணா அம்பலவாணர் —
Elugai Collective Newsroom Publication