புலம்பெயர் தேசங்களில் தமிழ்த்தேசியத்தின் சீரழிவு: திராவிட வாதப்பிரதிவாதங்களின் அவதூறான முகம்
தமிழ்த்தேசியம் என்பது வெறும் அரசியல் கோஷமோ, தேர்தல் அரசியல் கருவியோ அல்ல. அது ஒரு தேசத்தின் சுயமரியாதை, மொழி, பண்பாடு, வரலாறு ஆகியவற்றின் மீதான உரிமை உணர்வு. 2009-க்குப் பின்னர், இலங்கையின் வடக்கு-கிழக்கில் நடந்த இனப்படுகொலைக்குப் பிறகு, புலம்பெயர் தேசங்களில் – ஐரோப்பா, கனடா, ஆஸ்திரேலியா, அமெரிக்கா உள்ளிட்ட நாடுகளில் – இந்த உணர்வு ஒரு புதிய உயிர்ப்பைப் பெற்றது. ஈழத் தமிழர்களின் தலைமையில் உருவான பல அமைப்புகள், போராட்டங்கள், நினைவேற்றங்கள், சர்வதேச விழிப்புணர்வு இயக்கங்கள் ஆகியவை தமிழ்த்தேசியத்தை உலக அரங்கில் கொண்டுசென்றன.
புலம்பெயர் தமிழர்கள் — உலக அரங்கில் தமிழ்த்தேசியம்
ஆனால் இன்று, அதே புலம்பெயர் தேசங்களில், தமிழ்த்தேசியம் என்ற போர்வையில் ஒரு விஷமமான சீரழிவு நடைபெறுகிறது. இந்தச் சீரழிவின் மையத்தில் இருப்பது – ஈழத் தமிழர்களின் சில பிரிவினரால் முன்னெடுக்கப்படும் – அவதூறான திராவிட தமிழ்த்தேசிய வாதப்பிரதிவாதங்கள். இவை உண்மையான தேசிய ஒற்றுமையைச் சிதைத்து, தனிப்பட்ட தாக்குதல்கள், குழு மோதல்கள், பணப் பரிவர்த்தனை குற்றச்சாட்டுகள், சாதி-மத அடையாள அரசியல் ஆகியவற்றைத் தூண்டிவிடுகின்றன. இந்தக் கட்டுரை அந்தச் சீரழிவின் வேர்களையும், அதன் விளைவுகளையும், மீள்வதற்கான வழியையும் ஆராய்கிறது.
தமிழ்த்தேசியம் vs திராவிட தமிழ்த்தேசியம்: ஒரு வரலாற்று வேறுபாடு
தமிழ்த்தேசியம் என்பது ஈழத் தமிழர்களின் சுயநிர்ணய உரிமை, தமிழீழத்தின் கோரிக்கை, இனப்படுகொலைக்கான நீதி ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்டது. இது இலங்கையின் வடக்கு-கிழக்கு மண்ணுடன், தமிழ் மக்களின் தனித்துவமான அடையாளத்துடன் பின்னிப்பிணைந்தது. அதேசமயம், திராவிட தமிழ்த்தேசியம் என்பது தமிழ்நாட்டில் தோன்றிய ஒரு இயக்கம். அது பிராமண எதிர்ப்பு, சாதி ஒழிப்பு, பகுத்தறிவு, இந்திய ஒன்றியத்துக்குள் தமிழ் சுயமரியாதை ஆகியவற்றை முன்வைக்கிறது. இது தமிழ்நாட்டு அரசியல் கட்சிகளான தி.மு.க., அ.தி.மு.க. உள்ளிட்டவற்றின் அடித்தளம்.
திராவிட இயக்கம் — தமிழ்நாட்டு சாதி எதிர்ப்பு பகுத்தறிவு இயக்கம்
மோதலின் விளைவுகள்
இதன் விளைவு என்ன? உண்மையான ஈழப் பிரச்சினைகள் (இனப்படுகொலை அங்கீகாரம், போர்க் குற்றவாளிகள் மீதான நடவடிக்கை, தமிழீழ சுயநிர்ணயம்) பின்னுக்குத் தள்ளப்படுகின்றன. அதற்குப் பதிலாக, "யார் திராவிடன்? யார் தமிழ்த் தேசியவாதி?" என்ற வாதப்பிரதிவாதங்கள் முன்னுக்கு வருகின்றன.
சமூக ஊடகங்களில் (எக்ஸ், ஃபேஸ்புக், யூடியூப்) இந்த வாதங்கள் அவதூறுக்கு உருவெடுக்கின்றன. ஒரு தரப்பு மற்றொரு தரப்பை "திராவிடப் புலிகள்", "இந்திய அடிமைகள்", "பணம் பறிக்கும் தேசியவாதிகள்" என்று தாக்குகிறது. மற்றொரு தரப்பு "ஈழவாதிகள்" என்று பழி சுமத்துகிறது. இந்த அவதூறுகள் தனிப்பட்டவர்களை இலக்காகக் கொண்டு, அவர்களின் குடும்பம், வரலாறு, நிதி நிலை வரை இழுக்கப்படுகின்றன. இது தமிழ்த்தேசியத்தின் பெயரைச் சீரழிக்கிறது.
புலம்பெயர் சூழலில் சீரழிவின் வடிவங்கள்
1. குழு பிளவு மற்றும் தலைமைப் போட்டி: ஈழத் தமிழர்களின் பல அமைப்புகள் (TGTE, BTF, CTC போன்றவை) இருந்தாலும், அவற்றுக்கிடையே உள்ள போட்டி தமிழ்த்தேசியத்தைப் பலவீனப்படுத்துகிறது. சிலர் திராவிட அரசியல் பாணியில் "தலைவர் வழிபாடு" அல்லது "கட்சி விசுவாசம்" கொண்டு செயல்படுகின்றனர். இது உண்மையான ஒற்றுமையைத் தடுக்கிறது.
புலம்பெயர் தமிழர் போராட்டங்கள் — ஒற்றுமையின் தேவை
2. சாதி-மத அடையாள அரசியல்: திராவிட இயக்கத்தின் சாதி எதிர்ப்பு வாதம், புலம்பெயர் ஈழத் தமிழ் சமூகத்தில் புகுந்து, பழைய சாதி மோதல்களை மீண்டும் தூண்டிவிடுகிறது. "உயர் சாதித் தேசியவாதிகள்" vs "திராவிட சமத்துவவாதிகள்" என்ற பிரிவினை உருவாகிறது. இது தேசிய ஒற்றுமையைச் சிதைக்கிறது.
3. பணம் மற்றும் அரசியல் தொடர்பு: சிலர் தமிழ்த்தேசியப் பெயரால் நிதி திரட்டி, தனிப்பட்ட லாபத்துக்குப் பயன்படுத்துவதாகக் குற்றச்சாட்டுகள் எழுகின்றன. இந்த அவதூறுகள் சர்வதேச அமைப்புகளின் முன் தமிழ் மக்களின் நம்பகத்தை இழக்கச் செய்கின்றன.
4. இந்திய-இலங்கை அரசியல் கலப்பு: திராவிடக் கட்சிகளின் இலங்கைக் கொள்கை (சில சமயங்களில் இந்திய ஒன்றிய நலனுக்காக ஈழ விடயத்தில் சமரசம்) புலம்பெயர் தமிழர்களிடையே கடும் விவாதத்தை ஏற்படுத்துகிறது. இது "திராவிடத் துரோகிகள்" vs "ஈழத் தேசியவாதிகள்" என்ற மோதலாக மாறுகிறது.
விளைவுகள்: தேசிய சீரழிவின் விலை
இந்தச் சீரழிவால் இளைய தலைமுறை புலம்பெயர் தமிழர்கள் தேசிய உணர்வை இழக்கின்றனர். சர்வதேச அரங்கில் தமிழ் மக்களின் குரல் பலவீனமடைகிறது. ஈழத்தில் வாழும் தமிழர்களுக்கு உதவி கிடைப்பது தாமதமாகிறது. ஒரு தேசிய இயக்கம் தன்னைத்தானே சீரழித்துக்கொள்வது, வரலாற்றில் அரிதான துரதிர்ஷ்டம்.
மீள்வதற்கான வழி: உண்மையான தமிழ்த்தேசியம்
தமிழ்த்தேசியத்தை மீட்டெடுக்க வேண்டுமெனில், திராவிட-தமிழ் வாதப்பிரதிவாதங்களை ஒதுக்கி, ஈழப் பிரச்சினைகளில் மட்டும் கவனம் செலுத்த வேண்டும். தனிப்பட்ட அவதூறுகளுக்குப் பதிலாக, கட்டமைப்பு ரீதியான உரையாடலை ஊக்குவிக்க வேண்டும். இளைய தலைமுறைக்கு வரலாற்றுப் பாடங்களை (1983 கலவரங்கள், போர், இனப்படுகொலை) கற்பிக்க வேண்டும். அமைப்புகளுக்கு இடையே ஒற்றுமை மன்றங்கள் உருவாக்க வேண்டும்.
தமிழ்த்தேசியம் ஒரு வெற்றிக் கோஷமல்ல; அது தொடர்ச்சியான போராட்டம். புலம்பெயர் தேசங்களில் நாம் அதைச் சீரழிக்காமல், வலுப்படுத்த வேண்டும். அகரம் போன்ற பத்திரிக்கைகள் இத்தகைய உண்மையான உரையாடல்களுக்கு வழி வகுக்கட்டும். தமிழ்த்தேசியம் வாழட்டும்!
0 Comments