சினிமா | ஈழப் போராட்டம்

சல்லியர்கள் மற்றும் நீளிரா: ஈழ யுத்தத்தின் தியாகமும் துயரமும் – இரு படங்களின் பகுப்பாய்வு

கட்டுரையாளர் - தொல்காப்பியன்

விடுதலையும் கலையும்

விடுதலை என்பது தாகம். கலை என்பது அதை வெளிப்படுத்தும் வழி. ஆனால் இரண்டும் ஒன்றல்ல. ஒன்று இரத்தத்தாலும் வியர்வையாலும், உயிர்த் தியாகத்தாலும் நிறைந்த உண்மையான போராட்டம். மற்றொன்று அந்த உண்மையை நினைவில் நிறுத்தும், அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டு செல்லும், உலகுக்கு எடுத்துரைக்கும் ஒரு கருவி மட்டுமே. ஆனால் இந்த இரண்டும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்தவை.

விடுதலை வேள்வியில் கலை ஒரு துணை ஆயுதமாகவும், சாட்சியாகவும், நினைவுச் சின்னமாகவும் திகழ்கிறது. ஒரு மக்கள் இனம் தன் இருப்புக்காகப் போராடும் போது, அந்தப் போராட்டத்தைப் பதிவு செய்யும் கலைப்படைப்புகள் அந்த மக்களின் வரலாற்றின் ஒரு பகுதியாகவே மாறிவிடுகின்றன. அவை வெறும் பொழுதுபோக்கு அல்ல; அவை எதிர்காலத்துக்கு எழுதப்படும் கடிதங்கள். அந்தக் கடிதங்கள் சில சமயம் வீரத்தையும் தியாகத்தையும் புகழ்கின்றன. சில சமயம் வலியையும் அவலத்தையும் கண்ணீருடன் பதிவு செய்கின்றன. இரண்டுமே அவசியம். இரண்டுமே உண்மை.

ஈழத் தமிழர்களின் நீண்ட போராட்ட வரலாற்றில், சினிமா என்ற கலை வடிவம் இப்போது இந்தப் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டுள்ளது. சல்லியர்கள் மற்றும் நீளிரா ஆகிய இரு திரைப்படங்களும் அந்தப் பொறுப்பை வெவ்வேறு கோணங்களில் நிறைவேற்றுகின்றன. ஒன்று தியாகத்தின் உச்சத்தைப் பேசுகிறது. மற்றொன்று யுத்தத்தின் கொடூரமான மனித அவலத்தைப் பதிவு செய்கிறது.

இந்த இரு படங்களையும் ஒரே நேரத்தில் பாராட்டுவதும், விமர்சிப்பதும், புரிந்துகொள்வதும் தான் ஈழ வரலாற்றை முழுமையாக அணுகும் சரியான வழி. ஒரு படத்தை மட்டும் உயர்த்திப் பிடித்து மற்றொன்றைப் புறக்கணிப்பது வரலாற்றின் ஒரு பக்கத்தை மட்டும் பார்ப்பதற்குச் சமம்.

இரு படங்களின் பின்னணி

ஈழத் தமிழர்களின் வரலாற்றில் யுத்தம் என்பது வெறும் துப்பாக்கிச் சத்தம் அல்ல; அது மருத்துவமனையில் இரத்தம் சிந்தும் தியாகம், ஒரு திருமண வீட்டில் நீண்டிருக்கும் இரவின் பயம், உயிர் பிழைக்கும் பொதுமக்களின் அவலம். இந்த இரு பரிமாணங்களையும் தமிழ் சினிமா சமீபத்தில் பதிவு செய்துள்ளது – ஒன்று சல்லியர்கள் (இயக்குநர்: கிட்டு), மற்றொன்று நீளிரா (இயக்குநர்: சோமிதரன் / சுமீதரன்).

இரண்டும் ஈழப்போரின் உண்மைச் சம்பவங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டவை. ஆனால் ஒன்று போராளிகளின் உள்ளார்ந்த தியாகத்தைப் பேசுகிறது; மற்றொன்று பொதுமக்களின் அன்றாட வாழ்வைச் சிதைக்கும் யுத்தத்தின் கொடூரத்தை. சமீபத்திய சமூக ஊடக விவாதங்களில் (குறிப்பாக @ThevanKaruppan பதிவில்) ஒரு படத்தை மட்டும் உயர்த்திப் பிடித்து மற்றொன்றைப் புறக்கணிக்கும் போக்கு தெரிகிறது. இந்தப் பார்வை மிகவும் ஒருதலைச்சார்பானது. இரு படங்களும் தமிழர்களின் வரலாற்றை வெவ்வேறு கோணத்தில் பதிவு செய்யும் முக்கியமான ஆவணங்கள்.

சல்லியர்கள் - ஈழப்போரின் மறைக்கப்பட்ட மருத்துவ வீரர்களின் கதை.

சல்லியர்கள்: பதுங்குகுழி மருத்துவமனையின் தியாக வரலாறு

இயக்குநர் கிட்டு இயக்கிய சல்லியர்கள் (2026 ஜனவரி வெளியீடு) ஈழப்போரின் மறைக்கப்பட்ட ஹீரோக்களை முன்னிறுத்துகிறது. "சல்லியர்" என்பது விடுதலைப் புலிகளின் மருத்துவப் பிரிவினரைக் குறிக்கும் சொல். போர்க்களத்தில் காயமடைந்த போராளிகளுக்கு சிகிச்சை அளிக்கப் பதுங்குகுழிகளில் (bunker hospitals) அமைக்கப்பட்ட மருத்துவமனைகளின் கதை இது.

மையக் கதாபாத்திரம் சத்யாதேவி (சத்யதேவி நடிப்பு). அவர் ஒரு பெண் மருத்துவர். தூங்காமல், உணவில்லாமல், உயிருக்கு ஆபத்து தெரிந்தும் தொடர்ந்து பணியாற்றும் அவரின் அர்ப்பணிப்பு படத்தின் உணர்ச்சி மையம். மருத்துவர் மகேந்திரன் உள்ளிட்ட குழு உறுப்பினர்களுடன் இணைந்து அவர்கள் செய்யும் பணி, வெறும் மருத்துவ சேவை அல்ல; அது தமிழீழத்தின் உயிர் நாடியைப் பாதுகாக்கும் போராட்டம்.

படம் உண்மைச் சம்பவங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது. சிங்களப் படை மற்றும் பல நாடுகளின் ஆதரவுடன் நடைபெற்ற யுத்தத்தில், புலிகள் தங்கள் காயமடைந்த தோழர்களை எப்படிக் காப்பாற்றினார்கள் என்பதை உணர்ச்சிபூர்வமாகச் சொல்கிறது. இயக்குநர் கிட்டு, "புறநானூற்று தமிழ் வீரம்" போன்ற பாரம்பரியத்தை நவீன யுத்தக் களத்தில் காட்டியிருக்கிறார்.

சல்லியர்கள் சொல்லும் செய்தி

யுத்தத்தில் வெறும் துப்பாக்கி மட்டும் அல்ல; மருத்துவம், அர்ப்பணிப்பு, தியாகம் ஆகியவையும் ஆயுதம். ஒரு சமூகம் தன் உயிரைத் தரும் போது, அதைப் பாதுகாக்கும் மருத்துவர்களும் மாவீரர்களே. இந்தப் படம் LTTE-வின் உள்ளார்ந்த வலிமையை, மனிதநேயத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. தியேட்டர் வெளியீட்டில் சிரமங்கள் இருந்தபோதும், ஸ்ட்ரீமிங் வழியாகப் பரவியது – ஈழ வரலாற்றை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டு செல்லும் முக்கிய ஆவணம்.

நீளிரா - ஒரு திருமண இரவின் நீண்ட துயரம், IPKF காலகட்டத்தின் கதை. (படம்: India Today)

நீளிரா: ஒரு திருமண இரவின் நீண்ட துயரம்

ஈழத் தமிழ் இயக்குநர் சோமிதரன் இயக்கத்தில், கார்த்திக் சுப்புராஜ் மற்றும் ராணா டகுபாட்டி தயாரிப்பில் வெளியான நீளிரா (2026 ஏப்ரல் வெளியீடு) முற்றிலும் வேறு கோணம். "நீளிரா" என்றால் நீண்ட இரவு. 1988-ம் ஆண்டு யாழ்ப்பாணத்தில், இந்திய அமைதிப்படை (IPKF) காலகட்டத்தில் நடக்கும் ஒரு குடும்பத்தின் கதை.

ஒரு தமிழ் குடும்பம் தங்கள் மகளின் திருமணத்துக்குத் தயாராகிறது. அந்த இரவில் IPKF ராணுவத்தினர் (நவீன் சந்திரா உள்ளிட்டோர்) தவறுதலாக அந்த வீட்டுக்குள் நுழைகின்றனர். அதே நேரத்தில் போராளிகளும் வீட்டைச் சுற்றி வளைக்கின்றனர். ஒரே இரவில், இரு தரப்புகளுக்கும் இடையே சிக்கிய குடும்பத்தின் பதற்றம், பயம், உயிர் பிழைக்கும் போராட்டம் – இவைதான் படம்.

இயக்குநர் சோமிதரனின் சொந்த அனுபவங்கள் மற்றும் கேள்விப்பட்ட சம்பவங்களின் தொகுப்பு இது. "இது கதையல்ல, வாழ்க்கை" என விமர்சகர்கள் சொல்வது போல, படம் யுத்தத்தின் மனித அவலத்தை மிக நெருக்கமாகக் காட்டுகிறது. திருமண வீடு போன்ற அமைதியான இடம் எப்படி யுத்தக் களமாக மாறுகிறது என்பதை ஒரு சேம்பர் டிராமா ஸ்டைலில் சொல்கிறது.

நீளிரா சொல்லும் செய்தி

யுத்தம் என்பது இரு தரப்புகளின் மோதல் மட்டுமல்ல; அது சாதாரண மக்களின் வாழ்க்கையைச் சிதைக்கும் பேரழிவு. ஒரு திருமண இரவு எப்படி நீண்ட இரவாக மாறுகிறது என்பதன் மூலம், போரின் பொதுமக்கள் துயரத்தை, அரசியல் சூழ்ச்சிகளுக்கு அப்பாற்பட்ட மனித வலியைப் பதிவு செய்கிறது. இந்திய ராணுவமும், போராளிகளும் – இரு தரப்புமே பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் சூழலை நடுநிலையுடன் காட்டுகிறது.

ஈழப் போர் நினைவுச் சின்னம் - தியாகமும் துயரமும் நினைவில் நிற்கும் வரலாறு.

இரு படங்களின் ஒப்பீடு: ஏன் இரண்டும் அவசியம்?

ஒற்றுமை: இரு படங்களும் ஈழத் தமிழர்களின் உண்மையான வலியைப் பேசுகின்றன. இரண்டும் தமிழ் இயக்குநர்களால் உருவாக்கப்பட்டவை. உண்மைச் சம்பவங்கள் அடிப்படை. தியேட்டர் வெளியீட்டில் சவால்களைச் சந்தித்தவை.

வேறுபாடு: சல்லியர்கள் உள்ளார்ந்த தியாகத்தை (LTTE மருத்துவ அணி) புகழ்கிறது; நீளிரா வெளிப்புற துயரத்தை (பொதுமக்கள்) சுட்டிக்காட்டுகிறது. ஒன்று "நாங்கள் எப்படி உயிரைக் கொடுத்தோம்" என்று சொல்கிறது; மற்றொன்று "யுத்தம் எப்படி எங்கள் வாழ்க்கையை அழித்தது" என்று கேட்கிறது.

கலை மதிப்பு: சல்லியர்கள் உணர்ச்சிப் பிழம்பாகவும், நீளிரா பதற்றமான சேம்பர் டிராமாவாகவும் வெற்றி பெற்றுள்ளன. இரண்டும் தமிழ் சினிமாவுக்குப் புதிய கோணத்தைத் தருகின்றன.

சமூக ஊடகத்தில் "ஒரு படத்தை மட்டும் கொண்டாடுவது" என்பது வரலாற்றை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளாத போக்கு. ஈழப் போராட்டம் என்பது தியாகிகளின் கதையும், பொதுமக்களின் அவலமும் சேர்ந்ததே. சல்லியர்கள் நமக்கு நம்பிக்கையையும் வீரத்தையும் தருகிறது; நீளிரா எச்சரிக்கையையும் மனிதநேயத்தையும் தருகிறது. இரண்டையும் பார்த்தால்தான் முழுப் படத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

முடிவுரை

இரு படங்களும் ஈழத் தமிழர்களின் வரலாற்றை உலகுக்குச் சொல்லும் முக்கியமான முயற்சிகள். அடுத்த தலைமுறைக்கு இந்தக் கதைகளைச் சொல்ல வேண்டியது நமது பொறுப்பு. யுத்தம் முடிந்தாலும், அதன் நினைவுகள் நீளிராவாகவே தொடர்கின்றன.

ஈழத்தமிழ் சினிமா இப்படிப்பட்ட உண்மையான கதைகளைத் தொடர்ந்து சொல்லட்டும்!

— © எழுகை கலெக்டிவ் நியூஸ்ரூம் —
Elugai Collective Newsroom Publication